Πότε αναμένονται
Η Ελλάδα βιώνει αυτή την περίοδο τον «πάγο» του χειμώνα, με πολύ χαμηλές θερμοκρασίες, τσουχτερό κρύο και χιόνια σε πολλές περιοχές της χώρας. Ιδιαίτερα στα βόρεια και ορεινά τμήματα, ο υδράργυρος κινείται κοντά ή κάτω από το μηδέν.
Οι καιρικές συνθήκες παραμένουν ψυχρές, υγρές και ασταθείς, με συνεχή πτώση θερμοκρασίας, χαρακτηριστικά ενός τυπικού ελληνικού χειμώνα.
Πιθανές Αλκυονίδες μέρες μέσα στον Ιανουάριο
Παρά την κυριαρχία της χειμωνιάτικης ψύχρας, οι μετεωρολόγοι και οι παραδοσιακές εκτιμήσεις δείχνουν την πιθανότητα εμφάνισης των λεγόμενων Αλκυονίδων ημερών μέσα στον Ιανουάριο ή στις αρχές Φεβρουαρίου. Οι ημέρες αυτές ξεχωρίζουν για τον ήπιο, ηλιόλουστο καιρό και τις θερμοκρασίες υψηλότερες από τις συνηθισμένες για την εποχή, προσφέροντας ένα «μίνι καλοκαίρι» μέσα στην καρδιά του χειμώνα.
Πότε αναμένονται οι φετινές Αλκυονίδες
Σύμφωνα με παραδοσιακές προβλέψεις βασισμένες στα Μερομήνια, οι Αλκυονίδες μέρες ενδέχεται να εμφανιστούν φέτος 25‑27 Ιανουαρίου, όταν αναμένονται πιο ήπιες και ηλιόλουστες καιρικές συνθήκες.
Οι εκτιμήσεις των μετεωρολόγων
Προς το παρόν, τα επίσημα προγνωστικά στοιχεία δεν δείχνουν σταθερή άνοδο θερμοκρασιών στα επίπεδα που χαρακτηρίζουν τις Αλκυονίδες μέρες. Οι επιστήμονες παρακολουθούν τις εξελίξεις εβδομάδα με εβδομάδα, αναμένοντας πιο ασφαλή δεδομένα για την πορεία του καιρού.
Οι Αλκυονίδες μέρες αποτελούν παραδοσιακά ένα πρόσκαιρο διάλειμμα από το κρύο, με αυξημένη ηλιοφάνεια και ηρεμία στην ατμόσφαιρα, πριν ο χειμώνας επιστρέψει με νέα κύματα βροχών ή χιονιά.
Ο όμоρφος μύθоς της Αλκιόνης και οι Αλκuονίδες μέρες
Οι Αρχαίοι Ελληνες είχαν παρατηρήσει τις λίγες μέρες καλοκαιρίας που παρουσιάζονται το χειμώνα. Είναι μέρες ηλιόλουστες χωρίς σύννεφα και ανέμους.
Η ονομασία τους προήλθε από τις αλκυόνες που τις μέρες αυτές γεννούν. Οι «Αλκυονίδες ημέρες» τοποθετούνται στο χρονικό διάστημα από την 15η Δεκεμβρίου έως και την 15η Φεβρουαρίου εκάστου έτους, με μεγαλύτερη συχνότητα το διάστημα 15-31 Δεκεμβρίου και 16-31 Ιανουαρίου.
Όπως λοιπόν μας λέει ο μύθος, η Αλκυόνη πριν γίνει πουλί ήταν μία πανέμορφη γυναίκα κόρη του Θεού των ανέμων Αίολου και της Ενάρετης.
Η Αλκυόνη ήταν παντρεμένη με τον Κήυκα. Η ένωσή τους ήταν τέλεια κι ένιωθαν τόσο ευτυχισμένοι, ώστε να νομίζουν ότι δεν ήταν κοινοί άνθρωποι. Σιγά σιγά, άρχισαν να πιστεύουν ότι είναι ισάξιοι των Θεών.
Ο Κήυκας θεώρησε τον εαυτό του ισάξιο του Δία και η Αλκυόνη ισάξιο της Ήρας.
Τόσο πολύ το πίστεψαν πού άρχισαν να φωνάζουν ο ένας τον άλλο με τα ονόματα Δίας και Ήρα, με αυτό τον τρόπο προκάλεσαν τους Θεούς και ιδιαίτερα τον Δία.
Όταν το έμαθε ο Δίας θύμωσε τόσο που μια μέρα που ο Κήυκας ήταν με το καράβι του στ’ ανοιχτά έριξε κεραυνό και το τσάκισε, με αποτέλεσμα αβοή8ητος καθώς ήταν να πέσει στα μανιασμένα κύματα ο Κήυκας να πνιγεί.
Όταν έμαθε η Αλκυόνη το γεγονός πήγε με αγωνία στ’ ακρογιάλι μήπως μπορέσει να βρει τον αγαπημένο της ζωντανό, το μόνο όμως που βρήκε ήταν λίγα σπασμένα ξύλα που είχε ξεβράσει το νερό, άρχισε τότε να κλαίει απαρηγόρητα, μερόνυχτα θρηνούσε τον χαμό του αγαπημένου της.
Ο Δίας στο τέλος την λυπήθηκε και την μεταμόρφωσε σε πουλί. Ένα πανέμορφο πουλί που πήρε το όνομά της, και το οποίο ζει κοντά στη θάλασσα, σαν να περιμένει να εμφανιστεί μέσα από τα κύματα ο χαμένος Κήυκας..
Το μαρτύριό της όμως δεν είχε τελειώσει, γεννούσε τα αυγά της, μέσα στη βαρυχειμωνιά και τα κλωσούσε στα βράχια της ακτής. Μα τα αγριεμένα κύματα ορμούσαν στη στεριά, σκαρφάλωναν στα βράχια, κατέστρεφαν τη φωλιά και τ’ αυγά της.
Για άλλη μία φορά ο Δίας έδειξε συμπόνια για την Αλκυόνη, δεκαπέντε μέρες στην καρδιά του χειμώνα, να κοπάζουν οι άνεμοι, να ζεσταίνει την πλάση ο ήλιος, μέχρι να μπορέσει η Αλκυόνη να κλωσήσει τ’ αυγά και να βγουν τα μικρά της από μέσα.
Το πουλί Αλκυνόα
Το πουλί Αλκυνόα, σύμφωνα με την παράδοση συμβολίζει τη γαλήνη, την προστασία και παύει τη θαλασσοταραχή. Αν και αποδημητικό πουλί, αυτό δε φεύγει, αλλά έρχεται το φθινόπωρο, ενώ φεύγει από την χώρα μας στις αρχές Μαρτίου. Γεννά τα αυγά του στις σχισμές των βράχων της θάλασσας. Σύμφωνα με ένα μεσαιωνικό μύθο, το χρώμα της Αλκυόνας στην αρχή ήταν γκρίζο, όταν όμως έγινε ο βιβλικός κατακλυσμός πέταξε ψηλά και το στήθος της έγινε κόκκινο απ’ τον ήλιο, ενώ η ράχη της μπλε απ’ το χρώμα του ουρανού. Πολλά έχουν γραφτεί και για τη συζυγική πίστη των Αλκυόνων. Όταν ο σύζυγος της Αλκυόνας γεράσει και δεν μπορεί να πετάξει πια, τότε η θηλυκιά Αλκυόνα τον παίρνει στους ώμους της και τον μεταφέρει πάντοτε μαζί της, τον ταΐζει και τον περιποιείται ως το θάνατο.