Βασίλης Παπακωνσταντίνου: Η σοβαρή πάθηση των πνευμόνων στην οποία αναφέρθηκε ο Γιάννης Ζουγανέλης – Τα συμπτώματα που δεν πρέπει να αγνοούμε
Οι δηλώσεις του Γιάννη Ζουγανέλη για την υγεία του Βασίλη Παπακωνσταντίνου έστρεψαν την προσοχή στη Χρόνια Αποφρακτική Πνευμονοπάθεια, γνωστή ως ΧΑΠ. Ο μουσικός αναφέρθηκε στη δυσκολία που αντιμετωπίζει ο στενός του φίλος και συνεργάτης, εκφράζοντας την ευχή να επιστρέψει δυνατός.
Δείτε το βίντεο:
Η αναφορά στη συγκεκριμένη πάθηση έγινε από τον Γιάννη Ζουγανέλη στην εκπομπή «For You». Η ΧΑΠ επηρεάζει την αναπνοή και μπορεί να περιορίσει σημαντικά τις καθημερινές δραστηριότητες. Ωστόσο, η διάγνωση δεν περιγράφει από μόνη της τη βαρύτητα της κατάστασης ενός ασθενούς, η οποία αξιολογείται εξατομικευμένα από τους γιατρούς.
Επειδή η νόσος αναπτύσσεται σταδιακά, τα πρώτα ενοχλήματα συχνά υποτιμώνται. Η έγκαιρη αναγνώρισή τους, η αποφυγή επιβαρυντικών παραγόντων και η κατάλληλη αγωγή μπορούν να βοηθήσουν στον έλεγχο των συμπτωμάτων και στη διατήρηση της ποιότητας ζωής.
Τι είναι η ΧΑΠ, στην οποία αναφέρθηκε ο Ζουγανέλης για τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου
Η Χρόνια Αποφρακτική Πνευμονοπάθεια είναι πάθηση των πνευμόνων που προκαλεί επίμονο περιορισμό της ροής του αέρα. Οι αεραγωγοί στενεύουν και μπορεί να συσσωρεύεται βλέννα, ενώ σε αρκετούς ασθενείς συνυπάρχουν βλάβες στις κυψελίδες.
Έτσι, η εκπνοή δυσκολεύει και εμφανίζεται λαχάνιασμα. Αρχικά μπορεί να γίνεται αισθητό στο περπάτημα ή στις σκάλες, ενώ σε πιο προχωρημένη νόσο ενδέχεται να παρουσιαστεί ακόμη και στην ηρεμία.
Με τη ΧΑΠ συνδέονται δύο καταστάσεις, οι οποίες συχνά συνυπάρχουν:
- Χρόνια βρογχίτιδα: Η φλεγμονή των αεραγωγών συνοδεύεται από επίμονο βήχα και παραγωγή πτυέλων.
- Πνευμονικό εμφύσημα: Καταστρέφονται τα τοιχώματα των κυψελίδων, όπου πραγματοποιείται η ανταλλαγή των αερίων. Οι πνεύμονες χάνουν μέρος της ελαστικότητάς τους και ο αέρας παγιδεύεται ευκολότερα.
Τα συμπτώματα και οι παράγοντες κινδύνου
Ο βήχας που επιμένει και το λαχάνιασμα σε δραστηριότητες που προηγουμένως γίνονταν χωρίς δυσκολία χρειάζονται αξιολόγηση. Δεν πρέπει να αποδίδονται αυτόματα στην ηλικία ή στην έλλειψη άσκησης.
Τα συχνότερα συμπτώματα είναι:
- Χρόνιος βήχας, με ή χωρίς φλέγματα.
- Δύσπνοια κατά τη σωματική προσπάθεια.
- Συριγμός, δηλαδή «σφύριγμα» στην αναπνοή.
- Αίσθημα βάρους ή σύσφιγξης στο στήθος.
- Εύκολη κόπωση και επαναλαμβανόμενες λοιμώξεις του αναπνευστικού.
Το κάπνισμα αποτελεί βασικό παράγοντα κινδύνου, αλλά ΧΑΠ μπορούν να εμφανίσουν και μη καπνιστές. Ρόλο παίζουν η μακροχρόνια έκθεση σε ατμοσφαιρική ρύπανση, επαγγελματικές σκόνες και αναθυμιάσεις, καθώς και ο καπνός από καύση βιομάζας. Σπανιότερα υπάρχει κληρονομική προδιάθεση, όπως η ανεπάρκεια άλφα-1 αντιθρυψίνης.
Το σύμπτωμα που χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή είναι η δύσπνοια που εμφανίζεται ή επιδεινώνεται. Σε άνθρωπο με διαγνωσμένη ΧΑΠ, περισσότερο λαχάνιασμα από το συνηθισμένο, εντονότερος βήχας ή αλλαγή στα φλέγματα μπορεί να υποδηλώνουν παρόξυνση και απαιτούν επικοινωνία με γιατρό.
Σοβαρή δυσκολία στην αναπνοή, σύγχυση, ασυνήθιστη υπνηλία ή πόνος στο στήθος χρειάζονται επείγουσα ιατρική εκτίμηση.
Δείτε το βίντεο:
Πώς γίνεται η διάγνωση και ποια είναι η θεραπεία
Η βασική εξέταση για τη διάγνωση είναι η σπιρομέτρηση. Ο εξεταζόμενος εκπνέει δυνατά σε ειδική συσκευή, η οποία μετρά πόσο αέρα αποβάλλει και με ποια ταχύτητα. Η αξιολόγηση συνήθως περιλαμβάνει μετρήσεις πριν και μετά τη χορήγηση βρογχοδιασταλτικού.
Ανάλογα με τα ευρήματα, ο πνευμονολόγος μπορεί να ζητήσει ακτινογραφία, αξονική θώρακος, αιματολογικές εξετάσεις ή έλεγχο της οξυγόνωσης. Οι συμπληρωματικές εξετάσεις βοηθούν στην εκτίμηση της κατάστασης και στον αποκλεισμό άλλων αιτιών δύσπνοιας.
Η ΧΑΠ δεν θεραπεύεται οριστικά, όμως η αντιμετώπισή της μπορεί να μειώσει τα ενοχλήματα και τις παροξύνσεις. Περιλαμβάνει:
- Εισπνεόμενα βρογχοδιασταλτικά, που διευκολύνουν τη δίοδο του αέρα. Τα εισπνεόμενα κορτικοστεροειδή προστίθενται σε επιλεγμένους ασθενείς, σύμφωνα με τις ενδείξεις.
- Διακοπή του καπνίσματος, η οποία αποτελεί καθοριστικό βήμα για τον περιορισμό περαιτέρω βλάβης.
- Πνευμονική αποκατάσταση, με οργανωμένη άσκηση και εκπαίδευση στη διαχείριση της νόσου.
- Εμβολιασμό έναντι λοιμώξεων του αναπνευστικού, βάσει των ιατρικών συστάσεων.
- Οξυγονοθεραπεία όταν τεκμηριώνεται ανάγκη από τις μετρήσεις οξυγόνου και την ιατρική αξιολόγηση.
Η σωστή χρήση των εισπνευστικών συσκευών και η τακτική παρακολούθηση συμπληρώνουν τη θεραπεία, η οποία προσαρμόζεται στις ανάγκες κάθε ασθενούς.