Η αναφορά του Άδωνι Γεωργιάδη στα ιδιωτικά διαγνωστικά εργαστήρια και το πολιτικό μήνυμα της φράσης του για τη «φωτογραφία και το καντηλάκι»
Μερικές φορές, ένας πολιτικός αποκαλύπτει περισσότερα μέσα από μία αυθόρμητη φράση απ’ όσα θα αποκάλυπτε σε δεκάδες συνεντεύξεις.
Δείτε το βίντεο:
@newsbeast.gr «Αν υπήρχε δικαιοσύνη στην πολιτική, στα διαγνωστικά εργαστήρια έπρεπε να έχουν τη φωτογραφία μου και ένα καντηλάκι», ανέφερε ο υπουργός Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης στη live συζήτηση του Newsbeast για το clawback και την πρόσβαση στις καινοτόμες θεραπείες. Όπως υποστήριξε, το clawback στα διαγνωστικά κέντρα και στα βιολογικά υλικά μειώθηκε από το 47% στο 9%, έπειτα από την εφαρμογή διαγνωστικών πρωτοκόλλων, «κοφτών», πρόσθετης χρηματοδότησης και άλλων παρεμβάσεων. Η συζήτηση με θέμα «Καινοτομία στα φάρμακα: Πώς θα φτάσουν οι θεραπείες του αύριο στους Έλληνες ασθενείς; Το στοίχημα του clawback» έφερε στο ίδιο τραπέζι την Πολιτεία, τους ασθενείς, την ιατρική κοινότητα και τη φαρμακοβιομηχανία. Συμμετείχαν ο Άδωνις Γεωργιάδης, ο Νίκος Δέδες, ο Δημήτρης Αναγνωστάκης και ο Χάρης Βαβουρανάκης. https://www.newsbeast.gr/health/prolipsi-therapeia/arthro/13256364 ΆδωνιςΓεωργιάδης Υγεία Clawback ΔιαγνωστικάΚέντρα ΕΟΠΥΥ Καινοτομία Newsbeast ΕΣΥ
Αυτό συνέβη και με τον Άδωνι Γεωργιάδη, όταν δήλωσε ότι στα ιδιωτικά διαγνωστικά εργαστήρια «θα έπρεπε να έχουν τη φωτογραφία μου και ένα καντηλάκι».
Δεν πρόκειται απλώς για μια αλαζονική υπερβολή. Το πραγματικά ενδιαφέρον δεν είναι η εικόνα με το καντηλάκι, αλλά το πρόσωπο στο οποίο απευθύνεται η δήλωση.
Ας σταθούμε, λοιπόν, για μια στιγμή σε αυτό.
Αν ένας υπουργός Υγείας ήθελε να υπερασπιστεί το έργο του, ποιο θα ήταν το φυσικότερο επιχείρημα;
Ότι εξυπηρετήθηκαν περισσότεροι ασθενείς. Ότι μειώθηκαν οι χρόνοι αναμονής. Ότι οι πολίτες απέκτησαν καλύτερη πρόσβαση στις υπηρεσίες υγείας. Ότι το δημόσιο σύστημα έγινε αποτελεσματικότερο.
Με άλλα λόγια, ότι η πολιτική του είχε θετικό αντίκτυπο σε εκείνους που έχουν πραγματική ανάγκη το σύστημα υγείας.
Δείτε το βίντεο:
@newsbeast.gr «Στα ορυχεία του Λαυρίου μπορεί να μη βρείτε ασήμι, φάρμακα όμως θα βρείτε», ανέφερε ο υπουργός Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης, εξηγώντας γιατί θεσπίστηκε το clawback την περίοδο της οικονομικής κρίσης. Όπως υποστήριξε στη συζήτηση του Newsbeast, χιλιάδες κουτιά που είχαν συνταγογραφηθεί χωρίς να φτάσουν σε ασθενείς κατέληγαν με φορτηγά στις στοές, ενώ το κόστος επιβάρυνε το Δημόσιο. Σήμερα, όπως σημείωσε, η βασική πρόκληση δεν είναι πλέον στον ίδιο βαθμό η υπερσυνταγογράφηση, αλλά το πώς οι νέες καινοτόμες θεραπείες θα παραμείνουν προσβάσιμες στους ασθενείς με βιώσιμο τρόπο. 🔗 Διαβάστε περισσότερα στο https://www.newsbeast.gr/health/prolipsi-therapeia/arthro/13256364/ ΆδωνιςΓεωργιάδης Υγεία Clawback Φάρμακα Καινοτομία Λαύριο Newsbeast
Ο Άδωνις Γεωργιάδης, όμως, δεν επέλεξε τίποτα από αυτά.
Επέλεξε να μιλήσει για τα ιδιωτικά διαγνωστικά εργαστήρια.
Δεν πρόκειται για μια ασήμαντη λεπτομέρεια. Είναι ίσως η πιο αποκαλυπτική πλευρά ολόκληρης της δήλωσης. Γιατί ο ίδιος όρισε, ενδεχομένως χωρίς να το αντιλαμβάνεται, ποιος είναι ο βασικός αποδέκτης της επιτυχίας που περιγράφει.
Όχι ο ασθενής.
Όχι ο πολίτης.
Αλλά ένας ιδιωτικός επιχειρηματικός κλάδος.
Και εδώ γεννιέται ένα εύλογο πολιτικό ερώτημα.
Όταν ένας υπουργός θεωρεί ως σημαντικότερη απόδειξη του έργου του την ευγνωμοσύνη των επιχειρήσεων που δραστηριοποιούνται στον χώρο τον οποίο εποπτεύει, τι ακριβώς μας λέει για τις προτεραιότητές του;
Γιατί δεν επέλεξε ως σημείο αναφοράς εκείνον που περίμενε μήνες για μια εξέταση; Γιατί δεν μίλησε για τον συνταξιούχο που δυσκολεύεται να καλύψει τα έξοδα της περίθαλψής του; Γιατί δεν επικαλέστηκε ούτε έναν ασθενή, αλλά έναν επιχειρηματικό κλάδο;
Δεν χρειάζεται να αποδώσει κανείς προθέσεις.
Τα ερωτήματα τα γεννά η ίδια η δήλωσή του.
Υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα στο να πει ένας υπουργός «οι πολιτικές μου βελτίωσαν την εξυπηρέτηση των πολιτών» και στο να δηλώνει ότι οι επιχειρήσεις ενός κλάδου θα έπρεπε να έχουν τη φωτογραφία του δίπλα σε ένα καντηλάκι.
Στην πρώτη περίπτωση, το επίκεντρο είναι το δημόσιο συμφέρον. Στη δεύτερη, το επίκεντρο μετατοπίζεται στην προσωπική σχέση ενός υπουργού με όσους επηρεάζονται οικονομικά από τις αποφάσεις του.
Αυτό είναι που καθιστά τη δήλωση τόσο αποκαλυπτική.
Όχι επειδή είναι υπερβολική. Οι πολιτικοί χρησιμοποιούν συχνά υπερβολές. Αλλά επειδή δείχνει ποιον σκέφτηκε πρώτο ο υπουργός όταν θέλησε να μιλήσει για την επιτυχία της πολιτικής του.
Και αυτός δεν ήταν ο πολίτης που περιμένει από το κράτος να του εξασφαλίσει αξιοπρεπή περίθαλψη.
Ήταν οι ιδιωτικές επιχειρήσεις του χώρου.
Κάποιοι θα σπεύσουν να πουν ότι επρόκειτο για ένα αστείο. Ίσως. Όμως ακόμη και τα αστεία έχουν αποδέκτη. Και ο αποδέκτης αυτού του «αστείου» δεν ήταν οι ασθενείς.
Ήταν τα ιδιωτικά διαγνωστικά εργαστήρια.
Αυτό είναι που μένει.
Γιατί οι λέξεις που επιλέγει ένας πολιτικός δεν είναι ποτέ τυχαίες. Ιδίως όταν αποκαλύπτουν ποιοι θεωρεί ότι του οφείλουν τη μεγαλύτερη αναγνώριση για το έργο του.