Υπάρχουν κάποιες απώλειες που δεν μπορούν εύκολα να χωρέσουν σε λέξεις.
Η Ίλια Θεοτοκά δεν ήταν για μένα μόνο μια διακεκριμένη επιστήμονας, μια εξαιρετική επαγγελματίας ή μια γυναίκα με σπουδαία προσφορά στον χώρο της ψυχικής υγείας. Ήταν μια αγαπημένη φίλη και ένας άνθρωπος με τον οποίο γνωριζόμασταν από παιδιά.
Η είδηση ότι έφυγε από τη ζωή το βράδυ της Πέμπτης (30/7) προκαλεί βαθιά θλίψη τόσο στους αγαπημένους της όσο και στην επιστημονική κοινότητα. Η Ίλια πάλεψε με τον καρκίνο με απίστευτη αξιοπρέπεια, γενναιότητα και διακριτικότητα. Χωρίς να επιτρέπει στη δοκιμασία της να αλλοιώσει τον τρόπο με τον οποίο αντιμετώπιζε τους ανθρώπους, εξακολούθησε να εκπέμπει καλοσύνη, δύναμη και ενδιαφέρον για τους γύρω της.
Μέχρι το τέλος παρέμεινε η Ίλια που γνωρίζαμε: ευγενική, αξιοπρεπής, δοτική και ουσιαστικά παρούσα. Ήταν ένας άνθρωπος που είχε μάθει σε ολόκληρη τη ζωή του να ακούει τον πόνο των άλλων και να τους βοηθά να βρίσκουν ξανά το κουράγιο να σταθούν όρθιοι.
«Γνωριζόμασταν από παιδιά»
Για εμένα η απώλειά της έχει και μια βαθιά προσωπική διάσταση. Γνωριζόμασταν από παιδιά και, όσα χρόνια κι αν πέρασαν, η Ίλια διατήρησε εκείνη τη σπάνια ποιότητα που τη χαρακτήριζε από πάντα. Διέθετε μια ευγένεια αληθινή, χωρίς επιτήδευση, και μια έμφυτη διάθεση να νοιάζεται για τον άνθρωπο που είχε απέναντί της.
Ήταν από εκείνους τους ανθρώπους που δεν χρειάζονταν πολλά λόγια για να σε κάνουν να αισθανθείς ασφάλεια. Ήξερε να ακούει και να παρατηρεί χωρίς να κρίνει. Να βρίσκει την κατάλληλη λέξη την κατάλληλη στιγμή. Πίσω από τη λαμπρή επιστημονική της κατάρτιση υπήρχε μια ζεστή και φωτεινή προσωπικότητα, με πραγματική ενσυναίσθηση.
Η Ίλια ήταν ξαιρετική επαγγελματίας, αλλά πρώτα απ’ όλα εξαιρετικός άνθρωπος. Αυτό ήταν το μεγαλύτερο χάρισμά της και αυτό είναι που θα θυμούνται όσοι είχαν την τύχη να τη γνωρίσουν, να συνεργαστούν μαζί της ή να δεχτούν τη βοήθειά της.
Ίλια Θεοτοκά: Μια ζωή αφιερωμένη στην ψυχική υγεία
Η Δρ. Ίλια Θεοτοκά υπηρέτησε για 23 χρόνια ως κλινική ψυχολόγος και ψυχοθεραπεύτρια στην Ψυχιατρική Κλινική του Πανεπιστημίου Αθηνών, στο Αιγινήτειο Νοσοκομείο, ενώ παράλληλα διατηρούσε ιδιωτικό γραφείο.
Είχε πραγματοποιήσει τις πτυχιακές και μεταπτυχιακές σπουδές της στην Κλινική και Εξελικτική Ψυχολογία, στη Σχολή Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου της Γενεύης. Η διδακτορική διατριβή της είχε ως αντικείμενο την κατάθλιψη στους ενήλικες. Στα πρώτα επαγγελματικά της βήματα εργάστηκε στην Πανεπιστημιακή Ψυχιατρική Υπηρεσία για το Παιδί και τον Έφηβο στη Λωζάνη και, μετά την επιστροφή της στην Ελλάδα, στο Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Αττικής «Δρομοκαΐτειο» για έξι χρόνια.
Η επιστημονική της δραστηριότητα ήταν πλούσια και πολυσχιδής. Είχε διδάξει Ψυχολογία στη Σχολή Αξιωματικών της Ελληνικής Αστυνομίας, στη Σχολή Δημόσιας Υγείας, στην Οδοντιατρική Σχολή Αθηνών και σε εκπαιδευτικά κέντρα για δασκάλους και καθηγητές. Υπήρξε συγγραφέας επιστημονικών άρθρων και κεφαλαίων σε ελληνικές και διεθνείς εκδόσεις, ενώ είχε συμμετάσχει ως ομιλήτρια σε περισσότερα από 150 συνέδρια στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.
Δείτε την ανάρτηση:
Πάντα στην πρώτη γραμμή για τον άνθρωπο
Η Ίλια Θεοτοκά δεν περιορίστηκε ποτέ στους τοίχους ενός γραφείου ή ενός νοσοκομείου. Βρισκόταν διαρκώς στην πρώτη γραμμή της ενημέρωσης, προσπαθώντας να κάνει την επιστημονική γνώση εύληπτη και χρήσιμη για κάθε οικογένεια.
Ασχολήθηκε με τις εξαρτήσεις, την κατάθλιψη, την ψυχολογία των παιδιών και των εφήβων, τη νεανική παραβατικότητα, την ενδοοικογενειακή και κοινωνική βία, καθώς και με τον εθισμό στις οθόνες και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Τα τελευταία χρόνια είχε μιλήσει επανειλημμένα για τις ψυχολογικές συνέπειες της πανδημίας, του εγκλεισμού και των διαδοχικών κρίσεων, αλλά και για την ανάγκη ενίσχυσης της ενσυναίσθησης, της αλληλεγγύης και της ανθρώπινης επικοινωνίας.
Είχε επίσης προσφέρει τις γνώσεις της στην ψυχολογική υποστήριξη ανθρώπων με χρόνιες και σοβαρές παθήσεις, μιλώντας για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι ασθενείς με πολλαπλή σκλήρυνση, οι ογκολογικοί ασθενείς και οι οικογένειές τους.
Η δημοσιογραφική κοινότητα την είχε αγκαλιάσει με ιδιαίτερη αγάπη και εκτίμηση. Ήταν πάντα πρόθυμη να εξηγήσει, να συμβουλεύσει και να φωτίσει σύνθετα κοινωνικά και ψυχολογικά ζητήματα, χωρίς να καταφεύγει σε υπερβολές. Μιλούσε με επιστημονική ακρίβεια, αλλά ταυτόχρονα με απλότητα και βαθιά ανθρωπιά.
Δείτε την ανάρτηση:
Η αξιοπρέπεια της τελευταίας μάχης με τον καρκίνο
Η ζωή έφερε και στην ίδια μια εξαιρετικά δύσκολη δοκιμασία. Η Ίλια πάλεψε με τον καρκίνο με τον τρόπο που είχε επιλέξει να ζει: με αξιοπρέπεια, ψυχική δύναμη και γενναιότητα χωρίς να μιλάει και τραβώντας «κουπί» ολομόναχη μαζί με τον άντρα της.
Δεν άφησε την ασθένεια να γίνει η ταυτότητά της και δεν ζήτησε τον οίκτο κανενός. Προστάτευσε την προσωπική της ζωή και τους ανθρώπους που αγαπούσε, συνεχίζοντας να στέκεται όρθια με μια δύναμη που συγκινούσε όσους γνώριζαν τη μάχη της. Ακόμη και στις δύσκολες στιγμές, δεν έχασε την ευγένεια, το χαμόγελο και το ενδιαφέρον της για τους άλλους.
Ίσως αυτή να είναι και η πιο δυνατή παρακαταθήκη της: ότι η αξιοπρέπεια δεν είναι απλώς ένας τρόπος να αντιμετωπίζουμε τις εύκολες ημέρες, αλλά η στάση με την οποία στεκόμαστε απέναντι στις μεγαλύτερες δοκιμασίες της ζωής.
Καλό ταξίδι, αγαπημένη μου Ίλια
Σήμερα δεν αποχαιρετούμε μόνο μια σπουδαία κλινική ψυχολόγο και ψυχοθεραπεύτρια. Αποχαιρετούμε μια γυναίκα που αφιέρωσε τη ζωή της στο να απαλύνει τον ανθρώπινο πόνο. Μια επιστήμονα με κύρος και συνέπεια. Μια αγαπημένη φίλη. Έναν άνθρωπο με σπάνια ποιότητα.
Η Ίλια Θεοτοκά αφήνει πίσω της ένα σημαντικό επιστημονικό έργο, αλλά κυρίως αφήνει το αποτύπωμά της στις ζωές των ανθρώπων που βοήθησε. Σε εκείνους που την εμπιστεύτηκαν, που συνεργάστηκαν μαζί της, που άκουσαν τις συμβουλές της και βρήκαν μέσα από τα λόγια της μια μικρή χαραμάδα ελπίδας και φωτός.
Καλό ταξίδι, αγαπημένη μου Ίλια.
Ίλια μου θα σε θυμάμαι όπως πραγματικά ήσουν: φωτεινή, ευγενική, γενναία και ανθρώπινη. Με το χαμόγελό σου, τη διακριτικότητά σου και εκείνη τη σπάνια ικανότητα να προσφέρεις δύναμη ακόμη και όταν εσύ η ίδια δοκιμαζόσουν.
Τα ειλικρινή μου συλλυπητήρια στην οικογένειά της και στον σύζυγό της, καρδιοχειρουργό Γρηγόρη Χρυσοστομίδη. Εύχομαι να βρουν δύναμη μέσα από την αγάπη που δέχθηκε η Ίλια και από τη βεβαιότητα ότι το πέρασμά της από τη ζωή άφησε πίσω του ουσιαστικό και ανεξίτηλο φως.