Η Μαρία Ζαφειράκη υπήρξε ηθοποιός του θεάτρου, που υπηρέτησε με αφοσίωση την τέχνη της για περισσότερα από 40 χρόνια.
Έγινε ιδιαίτερα γνωστή από τις συμμετοχές της σε κινηματογραφικές ταινίες της δεκαετίας του 1980, αλλά και σε τηλεοπτικές σειρές των δεκαετιών του 1980 και 1990, όπου εμφανιζόταν κυρίως σε ρόλους μητέρας.
Γεννήθηκε το 1931 στην Κοζάνη και σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Κώστα Μιχαηλίδη, με δασκάλους τον ίδιο τον Κώστα Μιχαηλίδη, τον Μάνο Κατράκη, τον Ανδρέα Φιλιππίδη και τον Γιάννη Τσαρούχη. Έκανε την πρώτη της θεατρική εμφάνιση το 1955 με τον θίασο του Τζελά Καρούσου, στο Θέατρο Έσπερος της Θεσσαλονίκης, στο έργο «Οθέλλος» του Σαίξπηρ. Το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς εμφανίστηκε ξανά με τον ίδιο θίασο στο έργο του Δημητρίου Κορομηλά «Ο Αγαπητικός της Βοσκοπούλας».
Τη θεατρική περίοδο 1955-1956 συνεργάστηκε με τον μουσικό θίασο Ρένας Ντορ – Αλέκου Λειβαδίτη, συμμετέχοντας σε αρκετές επιθεωρήσεις, τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό. Το καλοκαίρι του 1956 συνεργάστηκε με τον Όμιλο Αρχαίας Τραγωδίας του Κώστα Λειβαδέα και εμφανίστηκε στην «Ηλέκτρα» του Ευριπίδη, ερμηνεύοντας τον ρόλο της Κορυφαίας.
Το 1957 συμμετείχε σε περιοδεία στην Ελλάδα και στο εξωτερικό με τον θίασο των Ντίνου Ηλιόπουλου και Άννας Κυριακού. Το 1958 συνεργάστηκε με τον θίασο της Κατερίνας στο έργο «Άγονος Κήπος». Το καλοκαίρι του 1959 συνεργάστηκε με το Ελληνικό Λαϊκό Θέατρο του Μάνου Κατράκη στο έργο «Φουέντε Οβεχούνα» του Λόπε ντε Βέγκα. Εκεί γνώρισε τον σύζυγό της, Σπύρο Κωνσταντόπουλο, με τον οποίο παντρεύτηκε τον επόμενο χρόνο.
Από το 1959 έως το 1962 συνεργάστηκε με το Νέο Θέατρο των Βασίλη Διαμαντόπουλου και Μαρίας Αλκαίου, όπου εμφανίστηκε στα έργα «Τα δέντρα πεθαίνουν όρθια» του Κασόνα, «Σάββατο, Κυριακή και Δευτέρα» του Εντουάρντο ντε Φιλίππο, «Όμορφος κόσμος» του Σω, «Τρίτη και 13» του Γεωργίου Ρούσσου, «Γαλιλαίος» του Μπρεχτ και «Πέντε στρέμματα παράδεισος» του Ανδρέα Φραγκιά.
Τη θεατρική περίοδο 1962-1963 συμμετείχε στην παράσταση του έργου του Γκαίτε «Η Κληρονόμος» με τον θίασο της Έλλης Λαμπέτη. Από το 1963 έως το 1966 συνεργάστηκε με τον θίασο της Βίλμας Κύρου, σε παραστάσεις στην Αθήνα αλλά και σε περιοδείες στην Ελλάδα, εμφανιζόμενη στα έργα «Τα πράσινα δάχτυλα» του Πρίσλεϊ, «Οι γυναίκες προτιμούν τους σκληρούς» του Νίκου Τσιφόρου, «Οκτώ γυναίκες κατηγορούνται» του Ρομπέρ Τομά και «Έγκλημα στον Νείλο» της Αγκάθα Κρίστι.
Το 1967 συνεργάστηκε με τον θίασο του Δημήτρη Χορν, στην ιστορική παράσταση του έργου «Το Αυγό» του Φελίξ Μαρέω. Το 1968 συνεργάστηκε με τον θίασο του Αλέκου Αλεξανδράκη, στο έργο «Το Παιχνίδι του Θανάτου». Από το 1968 έως το 1970 εμφανίστηκε με τον θίασο της Τζένης Καρέζη στη μεγάλη επιτυχία «Θεοδώρα» του Γεωργίου Ρούσσου, έργο που γνώρισε μεγάλη απήχηση όπου κι αν παρουσιάστηκε, στην Αθήνα, στη Θεσσαλονίκη αλλά και σε μεγάλες επαρχιακές πόλεις.
Το 1974 τη συναντάμε στον θίασο του Κώστα Καρρά, στο έργο «Κόκκινα τριαντάφυλλα για σένα». Το 1976 συνεργάστηκε με τον θίασο της Κατερίνας Βασιλάκου στο έργο «Μαίρη Ρόουζ», ενώ το 1977 εμφανίστηκε με τον θίασο της Αλίκης Βουγιουκλάκη στο έργο «Ωραία μου Κυρία» του Μπέρναρντ Σω. Το 1979 είχε ακόμη μία συνεργασία με την Τζένη Καρέζη, στην παράσταση του έργου «Η Παναγία των Παρισίων» του Βίκτωρος Ουγκώ.
Το 1980 εμφανίστηκε στον θίασο της Ζωής Λάσκαρη, που ανέβασε το έργο «Φρύνη η Εταίρα» του Γεωργίου Ρούσσου. Το 1981 συνεργάστηκε με τον θίασο της Τζένης Ρουσσέα στο έργο «Τριαντάφυλλο στο στήθος» του Τενεσί Ουίλιαμς, ερμηνεύοντας τον ρόλο της Ασσουντά. Την περίοδο 1983-1985 συνεργάστηκε με τον θίασο των Στέφανου Ληναίου και Έλλης Φωτίου, παρουσιάζοντας με μεγάλη επιτυχία για δύο σεζόν το έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη «Καληνύχτα Μαργαρίτα».
Το 1990 συνεργάστηκε με τον θίασο της Ξένιας Καλογεροπούλου στο έργο «Ένας μήνας στην εξοχή» του Τουργκένιεφ. Από το 1993 έως το 1995 συμπράττει με τον θίασο Αιχμή και εμφανίζεται στα έργα «Ερωφίλη» του Γεωργίου Χορτάτζη και «Γυάλινος Κόσμος» του Τενεσί Ουίλιαμς, ερμηνεύοντας τον ρόλο της Αμάντας. Το 1996 έκανε την τελευταία της θεατρική εμφάνιση με το Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν, στο έργο του Θάνου Γραμμένου «Τριάντα χρόνια ακριβώς», ερμηνεύοντας για τελευταία φορά έναν ρόλο μάνας.
Στον κινηματογράφο εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1963, στην ταινία του Ερρίκου Θαλασσινού «Ο μπαμπάς μου κι εγώ». Ακολούθησαν, μεταξύ άλλων, οι ταινίες «Κατάρα είναι ο χωρισμός» (1967), «Πυρετός στην άσφαλτο» (1967), «Επί εσχάτη προδοσία» (1968), «Το κανόνι και τ’ αηδόνι» (1968), «Η κραυγή μιας αθώας» (1969), «Τα παιδιά του λιμανιού» (1969), «Ερωτική συμφωνία» (1972), «Ένας νομοταγής πολίτης» (1974), «Οι βάσεις και η Βασούλα» (1975), «Τα τσακάλια» (1981), «Άλκηστη» (1986), «Ισόβια» (1988), «Το χάραμα» (1994), ενώ η τελευταία της κινηματογραφική εμφάνιση ήταν το 2010 στην ταινία του Λάκη Παπαστάθη «Ταξίδι στη Μυτιλήνη».
Στην τηλεόραση εμφανίστηκε σε τουλάχιστον 30 τηλεοπτικές σειρές, με πρώτη εμφάνιση το 1973 στη σειρά «Από την άλλη όχθη». Στη συνέχεια συμμετείχε, μεταξύ άλλων, στις σειρές «Εν Αθήναις» (1976), «Το Ταξίδι» (1976), «Έξοδος Κινδύνου» (1978), «Οι Κληρονόμοι» (1981), «Αστέρια από χώμα» (1983), «Τα Αραβωνιάσματα» (1983), «Άννα Πετρή» (1984), «Η Μανιάτισσα» (1987), «Για μια καινούργια ζωή» (1988), «Όλη η δόξα, όλη η χάρη» (1989), «Βίος και πολιτεία του Χαράλαμπου Κ.» (1989), «Οι Εντιμότατοι» (1990), «Το Καπλάνι της Βιτρίνας» (1990), «Το μυστικό του Άρη Μπονσαλέντη» (1990), «Μυρτώ» (1991), «Το τέλος της μοναξιάς» (1991), «Η Λυγερή» (1995), «Η φυλή των ανθρώπων» (1995), «Τα ψάθινα καπέλα» (1995), «Το τρίτο στεφάνι» (1995) και «Οι Επαγγελματίες» (1996), που ήταν και η τελευταία της τηλεοπτική δουλειά.
Επίσης, είχε εμφανιστεί σε αρκετές θεατρικές παραστάσεις για την εκπομπή «Το Θέατρο της Δευτέρας». Είχε ακόμη λάβει μέρος σε διάφορα θεατρικά έργα για το ραδιόφωνο, καθώς και στα ραδιοφωνικά σίριαλ «Πικρή μικρή μου αγάπη», «Το σπίτι των ανέμων» και «Ανεμοδαρμένα Ύψη».
Υπήρξε μέλος του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών από το 1956. Σύντροφός της ζωής της υπήρξε ο ηθοποιός Σπύρος Κωνσταντόπουλος.
Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 87 ετών.