Το πρώτο της παιδί έφερε στον κόσμο η Δόμνα Μιχαηλίδου.
Σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες του TLIFE η Υπουργός Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας το απόγευμα της Πέμπτης 24 Απριλίου γέννησε με καισαρική τομή ένα αγοράκι βάρους 3 κιλών και 150 γραμμαρίων. Μητέρα και γιος χαίρουν άκρας υγείας!
Η Δόμνα Μιχαηλίδου τον περασμένο Φεβρουάριο παντρεύτηκε με πολιτικό γάμο τον ψυχίατρο σύντροφό της, Λεωνή Μαντωνάκη.
«Με τον Λεωνή γνωριζόμαστε πάρα πολλά χρόνια, 10-15 χρόνια. Είμαστε πολύ κοντά. Ήταν δίπλα μου σε όλη τη διάρκεια της πανδημίας και στην αρρώστια του πατέρα μου. Είναι ένας άνθρωπος του οποίου την κρίση την εκτιμώ πολύ, και νομίζω ότι το να εκτιμάς την κρίση του άλλου είναι σημαντικό σε μία σχέση ζωής.
Κατάλαβα σε κάποια φάση ότι με τις δυσκολίες μου και τις δυσκολίες του είναι ο άνθρωπός μου για όλη μου τη ζωή. Έτσι νιώθω κι αυτό πιστεύω. Καταλαβαίνει τα κακά μου, μπορεί να δει πίσω από αυτά», δήλωνε στο Happy Day η Δόμνα Μιχαηλίδου.
Η Δόμνα Μιχαηλίδου έμεινε πιστή στις υποχρεώσεις της μέχρι και τον ένατο μήνα της εγκυμοσύνης της. Σε συνέντευξή της στον ΣΚΑΪ η Υπουργός Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας αναφέρθηκε στις εργαζόμενες εγκυμονούσες.
«Τις προάλλες απαντούσα από τα κυβερνητικά έδρανα σε μια απάντηση κοινοβουλευτικού ελέγχου στη Βουλή και σκέφτηκα ξαφνικά ότι δεν έχει ξαναυπάρξει γυναίκα που έχει μέσα της μωρό, να κυβερνάει από τα κυβερνητικά έδρανα. Στην καθημερινότητα έχουμε εκατοντάδες χιλιάδες γυναίκες στη χώρα μας και εκατομμύρια στον κόσμο που εργάζονται μέχρι την τελευταία ημέρα της εγκυμοσύνης τους», είπε η Δόμνα Μιχαηλίδου στην πρωινή εκπομπή του ΣΚΑΪ.
Οι παγκόσμιοι πόλεμοι που πέρασε η ανθρωπότητα, πέρα από εκατομμύρια νεκρούς, πόνο, θλίψη και καταστροφές, άφησαν και καταφύγια στα οποία άμαχος και αθώος πληθυσμός έτρεχε να σωθεί και να προστατέψει την οικογένεια του.
Πολλοί θα αναρωτιόνται τις τελευταίες ημέρες με όλα αυτά που ακούγονται, αν υπάρχουν καταφύγια στην Αθήνα σε περίπτωση πολέμου. Και αν υπάρχουν, τότε πού βρίσκονται;
Στην Αττική υπάρχουν αρκετά υπόγεια αντιαεροπορικά καταφύγια της εποχής του Β΄ Παγκοσμίου.
Η καταγραφή των καταφυγίων που ακολουθεί σε καμία περίπτωση δεν είναι επίσημη, αλλά είναι μία απλή παρουσίαση των χώρων που ενδεχομένως να είναι τα περίφημα καταφύγια.
Στην Αθήνα (Λυκαβηττός, Αρδηττός, Πολύγωνο κ.α.), στον Πειραιά (Προφ. Ηλίας, Καστέλα, Δραπετσώνα κ.α.), στα νότια προάστια (Ελληνικό, Βούλα, Γλυφάδα), στα βόρεια (Κηφισιά, Παπάγου, Ψυχικό), στο Σούνιο, στη Ραφήνα. Ανάμεσα σ’ αυτά τα καταφύγια υπάρχουν μερικά όπως της «Μεγάλης Βρετανίας», του Μεγάρου της Εθνικής Ασφαλιστικής, της Τραπέζης της Ελλάδος, του Μετοχικού Ταμείου Στρατού και το υπόγειο του Μεγάρου του Αρείου Πάγου.
Το 1999 υπολογιζόταν ότι στην Ελλάδα σώζονταν περίπου 200 δημόσια καταφύγια. Τα περισσότερα, όπως προκύπτει από την έρευνα που είχε κάνει στο παρελθόν η εφημερίδα «Έθνος», βρίσκονταν στο χείλος της κατάρρευσης, κι όμως έχουν ακόμη έντονα τα σημάδια του παρελθόντος με χαραγμένα συνθήματα στους τοίχους ή και παλαιά αντικείμενα.
Το κτήριο της οδού Κοραή 4
Στο κτίριο της οδού Κοραή 4, της Εθνικής Ασφαλιστικής, στα δύο υπόγεια (έξι μέτρα κάτω από την επιφάνεια της γης) οι μηχανικοί Ε. Κριεζής και Α. Μεταξάς είχαν κατασκευάσει τα πιο σύγχρονα αντιαεροπορικά καταφύγια, με μεταλλικές πόρτες (γερμανικής προέλευσης) που έκλειναν αεροστεγώς, αλλά και επικοινωνία μεταξύ των 2 ορόφων με εσωτερικό κλιμακοστάσιο.
Στην Κατοχή εγκαταστάθηκαν στο μέγαρο διάφορες υπηρεσίες των γερμανικών στρατευμάτων κατοχής και η Kommandatur και τα υπόγεια αντιαεροπορικά καταφύγια μετατράπηκαν σε φυλακές. Στους χώρους αυτούς κρατήθηκαν πολλοί Έλληνες πατριώτες , ενώ πέρασαν πολλοί Έλληνες πολίτες κάθε ηλικίας, μέχρι και παιδιά 14 ετών, για ασήμαντα παραπτώματα. Σε όλη την έκταση των τοίχων του δευτέρου και σε περιορισμένο τμήμα του πρώτου υπογείου οι κρατούμενοι έγραφαν ή χάραζαν με όποιο αιχμηρό αντικείμενο είχαν στη διάθεσή τους μηνύματα, ονόματα, χρονολογίες και σχέδια, κληροδοτώντας στις επόμενες γενιές ανεξίτηλη την ιστορική μνήμη. Οι Γερμανοί έβαφαν επανειλημμένα τους τοίχους, οι οποίοι κάθε φορά ξαναγέμιζαν με μηνύματα.
Το υπόγειο καταφύγιο του Λυκαβηττού είχε τηλεφωνικό κέντρο της εποχής του
Η στρατιωτική βάση του Λυκαβηττού κατασκευάστηκε πριν από τον πόλεμο του ’40 και περιλάμβανε καταφύγιο αλλά και θέσεις πολυβολείων λαξευμένες στο βράχο. Κατά τον πόλεμο χρησιμοποιήθηκε από τους Γερμανούς, ενώ μετά την απελευθέρωση παρέμεινε σε λειτουργία ως το 1970, κι έπειτα εγκαταλείφθηκε.
Το υπόγειο καταφύγιο του Λυκαβηττού κατασκευάστηκε γύρω στο 1936, κοντά στη σπηλαιοεκκλησιά των Αγ. Ισιδώρων. Εκτείνεται σε βάθος 100 μέτρων μέσα στο βράχο, διαθέτει δύο εισόδους, και είναι μεγαλύτερο και σε καλύτερη κατάσταση από το γνωστότερο μα εγκαταλειμμένο καταφύγιο του Αρδηττού.
Συντηρημένο, φρεσκοβαμμένο, αλλά με φανερά τα σημάδια του χρόνου, με ρεύμα, τουαλέτες και λουτρά. Οι εγκαταστάσεις του περιλαμβάνουν επίσης: δύο μεγάλες αίθουσες και άλλες μικρότερες, διαδρόμους, πολυβολείο (φωλιά πολυβόλου), αποθηκευτικούς χώρους, συσκευές και αγωγούς εξαερισμού, δεξαμενές, πίνακες και διακόπτες ηλεκτρικού, τηλεφωνικό κέντρο της εποχής του.
Και οι δύο είσοδοι, καταλήγουν στην κεντρική μεγάλη αίθουσα όπου και στεγάστηκε το Αρχηγείο Αντιαεροπορικής Άμυνας για τις ανάγκες του πολέμου του 1940. Πιο συγκεκριμένα, η αρχική χρήση του ήταν στρατιωτική και ξεκίνησε όταν εγκαταστάθηκε εκεί το 1936 ή 1937 η Υπηρεσία Επιτήρησης Συναγερμού Αέρος Θαλάσσης και ο Σταθμός Ασυρμάτου, της διεύθυνσης Ραδιοτηλεγραφικής Υπηρεσίας του Πολεμικού Ναυτικού.
Σήμερα ο χώρος ανήκει στην υπηρεσία ΠΣΕΑ (Πολιτική Σχεδίαση Εκτάκτων Αναγκών) του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη (πρώην Δημοσίας Τάξεως).
Το καταφύγιο του Αρδηττού
Το καταφύγιο του Αρδηττού επιτάχθηκε από τους Γερμανούς κατά τη διάρκεια του πολέμου και με το τέλος του χρησιμοποιήθηκε σαν ορμητήριο των αντιστασιακών. Επί βασιλείας Παύλου αποτέλεσε βασιλικό καταφύγιο και ίσως εξαιτίας αυτού στη συνείδηση του κόσμου να επικράτησε η αντίληψη πως επικοινωνεί υπογείως με τα βασιλικά ανάκτορα.
Καταφύγιο Επτανήσων και Πιπίνου στην Κυψέλη
Στην πολυκατοικία των οδών Πιπίνου και Επτανήσων στην Κυψέλη, που χτίστηκε το 1938 σε σχέδια του αρχιτέκτονα Λεωνίδα Μπόνη για την οικογένεια του εφοπλιστή Βούλγαρη. Υπάρχει ένα ευρύχωρο υπόγειο καταφύγιο που μπορεί να φιλοξενήσει 63 άτομα και αποτελείται από μία κεντρική αίθουσα, δύο τουαλέτες, μία κουζίνα, ένα πλυσταριό και δύο μικρότερους βοηθητικούς χώρους.
Τα καταφύγια Βούλας – Γλυφάδας
Στα υπόγεια των εγκαταστάσεων του ΠΙΚΠΑ στη Βούλα υπάρχει καταφύγιο σε πάρα πολύ καλή κατάσταση, Διαθέτει διπλή είσοδο (και διπλή έξοδο) προς τους υπόγειους θαλάμους και διαδρόμους, οκτώ δωμάτια και δύο τουλάχιστον φωλιές για πολυβόλα. Τα τοιχώματα είναι κατασκευασμένα από λιθοδομή (πέτρα), ενώ η αψιδωτή (καμπυλωτή) οροφή από σκυρόδεμα (μπετόν). Κοντά στην έξοδο υπάρχει εγκατάσταση μιας τριπλής ανοικτής δεξαμενής νερού, υπάρχει πεπαλαιωμένη ηλεκτρική εγκατάσταση και ίχνη υδραυλικής εγκατάστασης.
Στην ίδια ευρύτερη περιοχή αλλά μέσα στα όρια της Γλυφάδας, υπάρχει ένα ακόμη (δίδυμο) καταφύγιο της εποχής του 1940. Το καταφύγιο της Γλυφάδας είναι σχεδόν πανομοιότυπο με αυτό της Βούλας, λίγο όμως μεγαλύτερο και εντελώς εγκαταλειμμένο και αφρόντιστο.
Το υπόγειο καταφύγιο του λόφου «Οχυρού» της Ραφήνας
Η ιστορία του οχυρού και του υπόγειου καταφυγίου της Ραφήνας ξεκινά την πρώτη Μαΐου του 1941 με την είσοδο των Γερμανών στην περιοχή, οι οποίοι κατασκεύασαν οχυρωματικά έργα για την επίβλεψη του παρακείμενου λιμένα στο λόφο Παναγίτσα που βρίσκεται νοτιοδυτικά από το κέντρο της πόλης της Ραφήνας και αποτελεί φυσική προέκταση των νοτιοανατολικών παρυφών του Πεντελικού όρους. Σήμερα καλύπτεται από πευκόφυτο δάσος που ονομάζεται Δάσος Οχυρό.
Για την ακρίβεια, πάνω στο λόφο δημιουργήθηκαν ανοικτές θέσεις πυροβόλων, αποθήκες, δεξαμενές, ορύγματα, καταλύματα και υπόγειες στοές. Παρόλο που κατασκευάστηκαν στις αρχές της δεκαετίας του ’40, οι σήραγγες και οι αίθουσες διατηρούνται σε εξαιρετικά καλή κατάσταση.
Οι Γερμανοί έφυγαν από τη Ραφήνα στις 12 Οκτωβρίου του 1944, αφού φρόντισαν πρώτα να πάρουν τα πάντα από το λόφο του οχυρού, και φεύγοντας να τον ανατινάξουν. Η μεγάλη αυτή έκρηξη κατέστρεψε μεγάλο μέρος του, με αποτέλεσμα να μείνει μόνο ό,τι βλέπουμε σήμερα περπατώντας στο λόφο: ορύγματα, τάφροι, φυλάκια και οχυρωματικά έργα κάτω από τα δέντρα, αλλά και το υπόγειο αυτό καταφύγιο. Οι τσιμεντένιες στοές του έχουν μείνει ανέπαφες από την έκρηξη, αφήνοντάς μας ένα ακόμη αττικό δείγμα υπόγειας οχυρωματικής αρχιτεκτονικής του Β΄ Παγκοσμίου.
Διαθέτει τρεις εισόδους, η μία από τις οποίες, η κεντρική, είναι κλειδωμένη με βαριά πόρτα και πάνω είναι γραμμένο «ΚΑΤΑΦ. 2-3». Η ακριβής τοποθεσία του είναι στη Δραπετσώνα, απέναντι από τις δεξαμενές του Βασιλειάδη στο λιμάνι και δίπλα ακριβώς από την Πυροσβεστική.
Είναι ένα αρκετά μεγάλο σύμπλεγμα υπόγειων διαδρόμων, που αποτελείται από δύο παράλληλες βασικές στοές και άλλες μικρότερες που τις συνδέουν μεταξύ τους, κάθετα προς αυτές, ενώ υπάρχουν και άλλες που είναι τυφλές (καταλήγουν σε βράχο). Υπάρχουν εσωτερικές μεταλλικές πόρτες και μερικά σημεία διαμορφωμένα και χτισμένα με σύγχρονα τούβλα.
Στο μεγαλύτερο μέρος τους οι γαλαρίες αυτές είναι λαξευμένες σε βράχο και μάλιστα σε κάποια σημεία πολύ σαθρό, κάτι που έχει ως αποτέλεσμα μεγάλα τμήματα της οροφής να έχουν σε διάφορες θέσεις καταπέσει, καθιστώντας την πρόσβαση αρκετά επικίνδυνη – ίσως να επρόκειτο για στοές παλιού λατομείου.
Την εποχή του Μεταξά που άρχισαν να κατασκευάζονται τα καταφύγια (τέλη δεκαετίας του 1930), ανακατασκευάστηκε και το συγκεκριμένο, μέρος των στοών του οποίου σήμερα είναι επενδυμένες από οπλισμένο σκυρόδεμα και διαθέτουν παλαιές εγκαταστάσεις φωτισμού και ύδρευσης. Υπάρχει μια μικρή μεταλλική υδατοδεξαμενή, που συνδέεται με ένα σωλήνα τροφοδοσίας, κι έναν άλλο που καταλήγει σε μια βρύση. Επίσης, παλαιές εγκαταστάσεις ηλεκτροδότησης στα τσιμεντένια τοιχώματα.
Το διώροφο εγκαταλειμμένο καταφύγιο της Καστέλας
Kαταφύγιο, κρυμμένο στο κέντρο της Καστέλας, που φαίνεται να έχει κατασκευαστεί την εποχή του Μεταξά. Η ιδιαιτερότητά του είναι η εξής: είναι ισόγειο διώροφο, αλλά και υπόγειο ταυτόχρονα, έχοντας κατασκευαστεί στα πρανή ενός υψώματος. Το συγκεκριμένο καταφύγιο καλύπτει σχετικά μικρή επιφάνεια (γι’ αυτό και διώροφο) αλλά διαθέτει υδραυλικές εγκαταστάσεις και ρεύμα (βρύσες, τουαλέτες, φωτισμός), που βρίσκονται σε πολύ κακή όμως κατάσταση σήμερα, ερειπωμένα και κατεστραμμένα.Σκάλες συνδέουν τα δύο κύρια επίπεδα μεταξύ τους, αλλά και άλλους συγκεκριμένης σημασίας χώρους του επάνω ορόφου, που βρίσκονται λίγο ψηλότερα (WC, δεξαμενή νερού).
Το υπόγειο πολεμικό καταφύγιο του Προφήτη Ηλία
Ένα άλλο υπόγειο πολεμικό καταφύγιο που κατασκευάστηκε για τις ανάγκες του Β΄ παγκοσμίου βρίσκεται στον λόφο του Προφήτη Ηλία. Είναι ένα μικρό αντιαεροπορικό καταφύγιο, χωρίς ιδιαίτερα μεγάλους χώρους, αφού στην ίδια περιοχή υπάρχει και το προηγούμενο της Καστέλας, με το οποίο μοιάζουν κατασκευαστικά (όχι αρχιτεκτονικά), αλλά αυτό εδώ δεν διατηρεί τις εγκαταστάσεις του (υδραυλικά, ηλεκτρικά κλπ.). Τα τοιχώματα των στοών του είναι λιθόκτιστα και η οροφή τους τοξωτή από μπετόν. Στους υπόγειους διαδρόμους καταλήγουν περίπου 50 σκαλοπάτια, που οδηγούν γύρω στα 10-12 μέτρα κάτω από την επιφάνεια.
Το τραγικό συμβάν στο λιμάνι της Πάτρας έγινε λίγο μετά τις 11 το βράδυ της Πέμπτης
Τραγικό θάνατο βρήκε μια 47χρονη ναυτικός λίγο πριν τα μεσάνυχτα της Πέμπτης στο λιμάνι της Πάτρας.
Η 47χρονη γυναίκα– μέλος πληρώματος του πλοίου- όπως αναφέρει το tempo24, τραυματίστηκε θανάσιμα από φορτηγό όχημα πάνω στον καταπέλτη του πλοίου.
Το τραγικό συμβάν έγινε λίγο μετά τις 11 το βράδυ της Πέμπτης όταν πλοίο που εκτελούσε δρομολόγιο από την Ιταλία έδεσε στο λιμάνι της Πάτρας και κατά την εκφόρτωση των οχημάτων κάτω από συνθήκες που διερευνώνται από τις αρμόδιες Αρχές οδηγός φορτηγού οχήματος φέρεται να μην είδε την λιμενικό και την ώρα της εξόδου, την παρέσυρε και την τραυμάτισε θανάσιμα.
Σοκαριστικό ατύχημα για τη Ρίκα Διαλυνά: Η σπονδυλική της στήλη «κόπηκε» στα δύο – Στο χειρουργείο η γνωστή ηθοποιός
«Φοβήθηκα ότι θα πεθάνω» λέει η 91χρονη ηθοποιός – Οι γιατροί της έχουν τοποθετήσει νάρθηκα από τον λαιμό μέχρι και τη λεκάνη του σώματός της
Σοκαριστική πτώση είχε η Ρίκα Διαλυνά,η οποία παραλίγο να μείνει για πάντα ανάπηρη μετά το σοβαρό ατύχημα που είχε μέσα στο ίδιο της το σπίτι, στο Ηράκλειο της Κρήτης, με τμήμα της σπονδυλικής στήλης της να έχει κοπεί στα δύο!
Ακινητοποιημένη εδώ και είκοσι ημέρες, δίνει μία από τις σκληρότερες μάχες της ζωής της, κινδυνεύοντας να μείνει μόνιμα καθηλωμένη στο κρεβάτι.
Οι γιατροί της έχουν τοποθετήσει νάρθηκα από τον λαιμό μέχρι και τη λεκάνη του σώματός της, με την αγαπημένη ηθοποιό να είναι σε πλήρη ακινησία και παρά τους αφόρητους πόνους, δίνει τη μάχη για την περιπέτεια υγείας που την ταλανίζει.
«Έπεσα σαν σανίδα. Άκαμπτη, χωρίς να λυγίσει ούτε χέρι ούτε πόδι. Ένα πράγμα πρωτοφανές. Πρωτόγνωρο στα χρονικά είπαν οι γιατροί. Δεν κατάλαβα τι συνέβη.
Το μόνο που κατάλαβα είναι ότι δεν μπορούσα να κουνηθώ και πονούσα φρικτά. Φοβήθηκα ότι θα πεθάνω» αφηγείται η ίδια σε δηλώσεις της, σε γνωστή αθηναϊκή εφημερίδα.
Και συνεχίζει λέγοντας: «Η κόρη μου, η Ντέμη, τα έχασε. Κάλεσε αμέσως ασθενοφόρο. Με μετέφεραν επειγόντως στο νοσοκομείο του Ηρακλείου, στην ορθοπεδική κλινική, όπου και παρέμεινα για δύο ημέρες. Ήταν δύο μερόνυχτα με φρικτούς πόνους! Βασανιστήριο! Οι ακτινογραφίες έδειξαν ότι μέρος της σπονδυλικής μου στήλης κόπηκε στα δύο.
Από καθαρή τύχη και για ελάχιστα χιλιοστά δεν κόπηκε ο νωτιαίος μυελός και να μείνω για πάντα ανάπηρη. Με έβαλαν αμέσως μέσα στα σίδερα, όπου και παραμένω για άλλες είκοσι ημέρες.
Στη συνέχεια θα υποβληθώ σε νέο ακτινολογικό έλεγχο, για να δουν οι γιατροί εάν τελικά τα κατάγματα που συνέτριψαν τη σπονδυλική μου στήλη έχουν δέσει.
Ήταν απόγευμα και συζητούσα με την κόρη μου. Δεν ζαλίστηκα, δεν ένιωσα αδιαθεσία, ούτε λύγισαν τα γόνατά μου. Έπεσα προς τα πίσω, σωριάστηκα στο πάτωμα, με έναν φοβερό γδούπο.
Η Ντέμη, που ήταν δίπλα μου, τρόμαξε, άρχισε να τρέμει σαν το φύλλο. Δεν περίμενα ποτέ να υποστώ τέτοιο μαρτύριο.
Στα καλά καθούμενα. Αυτό δεν είναι ατύχημα. Είναι κακό μάτι και μάλιστα πολύ κακό μάτι.
Και απορώ με αυτό, γιατί εγώ δεν είμαι μία γυναίκα που προκαλεί. Έχω μετακομίσει πλέον μόνιμα στο Ηράκλειο, έχω μόν0 δυο τρεις φίλες, με τις οποίες κάνουμε παρέα, και έχω αποκοπεί από την κοινωνική ζωή.
Γιατί να με ζηλεύουν και να με φθονούν; Δεν μπορώ να το καταλάβω! Ωστόσο είμαι αισιόδοξη! Μένω πλέον στον επάνω όροφο από το δικό μου σπίτι, στο σπίτι της κόρης μου.
Με φροντίζει και με περιποιείται. Δεν ξέρω τι θα έκανα αν δεν είχα αυτή τη φροντίδα! Το δύσκολο είναι όμως ότι δεν είχα συνηθίσει ποτέ να μείνω ακίνητη! Ο Θεός να βάλει το χέρι του» είπε κλείνοντας η γνωστή ηθοποιός.
Ο ΛΕΞ έγραψε ιστορία. Τα εισιτήρια για τη συναυλία του στις 28 Ιουνίου στο ΟΑΚΑ εξαντλήθηκαν μέσα σε λιγότερο από 24 ώρες με τον Έλληνα ράπερ καλλιτέχνη, που εξελίσσεται σε φαινόμενο, να καταγράφει ένα πρωτοφανές ρεκόρ για τα δεδομένα της εγχώριας μουσικής σκηνής.
«Μεταξύ μας δεν νικιέται η αλήθεια…», λέει σε μια ρίμα του ο ράπερ ΛΕΞ και η αλήθεια είναι πως εκείνος αποτελεί πιθανόν μια μουσική διέξοδο για τους νέους, καθώς χωρίς καμία απολύτως διαφήμιση συγκέντρωσε συνολικά πάνω από 50.000 θεατές σε δύο συναυλίες του, μια στη Νέα Σμύρνη το περασμένο καλοκαίρι και μια στη Θεσσαλονίκη το προχθεσινό (21/10) βράδυ.
Αν ρωτήσεις ποιος είναι ο ΛΕΞ, οι περισσότεροι – ενδεχομένως – να σου απαντήσουν με μια άλλη ρίμα του: «Eίμαι παιδί αυτής της γης δεν θέλω βία,δεν βλέπω χρώματα, έχω αχρωματοψία…». Άλλωστε, για τον ΛΕΞ, το μόνο που μετράει είναι «το μυαλό του», όπως λέει σ’ ένα τραγούδι. Η αναγνώριση της – λεγόμενης – underground hip hop σκηνής και του κοινού, κόντρα στο σύστημα των μέσων μαζικής ενημέρωσης και των δισκογραφικών εταιρειών, αποτελεί το επιστέγμασμα της πολύχρονης καλλιτεχνικής πορείας του.
«Δεν είμαι beatnik ποιητής, είμαι ράπερ»
Ο ίδιος ο ΛΕΞ, σε πρόσφατη συνέντευξή του με τον Παύλο Παυλίδη που δημοσιεύθηκε στο e-tetradio.gr, δίνει τη δική του έννοια στη ραπ μουσική, απορρίπτοντας ίσως την ιδιότητα ενός «μουσικού ποιητή».
Χαρακτηριστικά, ο ράπερ είπε: «Δεν το σπάω συνειδητά το ραπ. Δεν είμαι beatnik ποιητής, είμαι ράπερ και μου αρέσει. Πώς, όμως, να πεις τι είναι το ραπ; Αν είναι αλητεία σε εισαγωγικά ή χωρίς; Το hip hop, επαναλαμβάνω, είναι μέσο. Και δεν το βάζω σε κουτιά, δεν θα πω αυτό είναι ραπ και το άλλο όχι. Είναι ένα μέσο και το χρησιμοποιεί ο καθένας όπως θέλει. Βιβλίο είναι του Χένρι Μίλερ, βιβλίο είναι και της Λίτσας Πατέρα».
Εν συνεχεία, ο καλλιτέχης πρόσθεσε: «Όταν, λοιπόν, κατάλαβα τη δύναμη του μέσου, αποφάσισα να κάνω σόλο. Ήταν και ο Dof Twogee που έφτιαχνε τη μουσική, δέσαμε. Το hip hop πρέπει να είναι και songwriting. Πρέπει το ρεφρέν να το καταλαβαίνω, το synth να το νιώθω, να έχει τη δομή του».
Ποιος είναι ο ΛΕΞ
Ο Αλέξης Λαναράς, ευρύτερα γνωστός ως ΛΕΞ, είναι Έλληνας ράπερ από την Θεσσαλονίκη. Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη στις 25 Σεπτεμβρίου 1984 και μεγάλωσε στην περιοχή του Φαλήρου. Αρχικά, ο ΛΕΞ ήταν γκραφιτάς στους «2G (Good Guys)» και, το 1999, αποφάσισαν να ασχοληθούν με τη μουσική, δημιουργώντας τα «Βόρεια Αστέρια». Έτσι, με τα «Βόρεια Αστέρια» κυκλοφόρησαν τέσσερις δίσκους προτού χωρίσουν οι δρόμοι τους και ακολουθήσει ο καθένας σόλο καριέρα.
Ενδιάμεσα, ο ράπερ είχε δημιουργήσει τα «Ανάποδα Καπέλα», μαζί με ένα άλλο μέλος των «Βορείων Αστεριών», τον «Μικρό Κλέφτη», κυκλοφορώντας το πρώτο τους άλμπουμ το 2007.
Το 2010, ο ΛΕΞ άρχισε σόλο καριέρα και, το 2014, κυκλοφόρησε τον πρώτο σόλο δίσκο του με τίτλο «Ταπεινοί και πεινασμένοι», ο οποίος χαρακτηρίστηκε ως «ένα από τα πιο “real” δείγματα του σύγχρονου ελληνικού hip hop». Εν συνεχεία, το 2018 κυκλοφόρησε το άλμπουμ «2XXX».
Ο ΛΕΞ, το καλοκαίρι του 2019, πραγματοποίησε μια συναυλία στο Θέατρο Πέτρας της Αθήνας, όπου συγκεντρώθηκαν περίπου 10.000 θεατές. Με αφορμή τη συναυλία, αναφέρθηκε ότι με κάθε live του «ανεβάζει τον πήχη στη ραπ σκηνή». Οι στίχοι του ΛΕΞ αφορούν σε θέματα όπως είναι η οικονομική κρίση, τα ναρκωτικά και οι μικροπαραβατικότητες.
Το φαινόμενο ΛΕΞ στον κόσμο του Twitter
Ο ΛΕΞ κάνει «Τ.Γ.Κ.», δηλαδή κάνει «Τέχνη Για Κολλημένους», και οι χρήστες του Twitter προσπάθησαν να μεταφέρουν με αναρτήσεις τους τη δυναμική του ράπερ και το τι συνέβη στην πρόσφατη συναυλία του στο Καυτανζόγλειο, στη Θεσσαλονίκη, στην οποία βρέθηκαν περίπου 30.000 θεατές.
"Το πιο μεγάλο χωριό στην Ελλάδα μ’ ενάμιση εκατομμύριο ζωές" Το ξεκίνημα της σημερινής συναυλίας #Λεξ με 30.000 ανθρώπους να τραγουδούν κάθε στίχο.#antireportpic.twitter.com/75GMiHLPyq
ΛΕΞ: «Δεν είμαι μπίτνικ ποιητής, είμαι ράπερ και μου αρέσει»
Το 2022 ήταν η αναμφίβολα η χρονιά του ΛΕΞ, όχι μόνο επειδή για τα μέσα, που ξαφνικά ανακάλυψαν ότι υπάρχει και είδαν στο πρόσωπό του το φαινόμενο του ελληνικού ραπ, έκανε διπλό ρεκόρ με τις συναυλίες του. Οι σχεδόν 25.000 θεατές που τον αποθέωσαν στην εμφάνισή του στη Νέα Σμύρνη, στο γήπεδο του Πανιωνίου στις 3 Ιουλίου, και οι περίπου 30.000 που γέμισαν το Καυτανζόγλειο Στάδιο στη Θεσσαλονίκη στις 21 Οκτωβρίου είναι νούμερα πρωτόγνωρα για ραπ συναυλία στην Ελλάδα, αλλά ο ΛΕΞ δεν κατάφερε μόνο αυτό.
Ο τελευταίος δίσκος του, «Μετρό», που κυκλοφόρησε στις 12 Μαΐου απασχόλησε ακόμα και μέσα που δεν είχαν ασχοληθεί ποτέ με το ελληνικό ραπ, παίχτηκε στο ραδιόφωνο και έγινε θέμα συζήτησης ακόμα και σε παρέες boomers, οι οποίοι στη συνέχεια πήγαν, έστω και από περιέργεια, στο live να δουν τι στο καλό είναι αυτό το «φαινόμενο». Πολύ πιθανό να υπάρχει και στις λίστες τους με τα καλύτερα της χρονιάς κι ας μην έβαλαν να τον ακούσουν ξανά.
Ο ΛΕΞ έχει γίνει κάτι σαν το πασπαρτού για την κουλτουριάρικη πλευρά του ραπ, κάτι σαν τις ταινίες του Ντέιβιντ Λιντς και παλιότερα τον Ταρκόφσκι ή τον Γκοντάρ για όποιον δήλωνε σινεφίλ ‒ όποιος, άσχετος με το ραπ, πρέπει να δηλώσει ότι ακούει και ραπ, λέει τον ΛΕΞ και ξεμπερδεύει. Τι σχέση έχει ο ΛΕΞ με όλο αυτό; Καμία απολύτως.
Ο ΛΕΞ δεν έγινε ξαφνικά κάτι άλλο από αυτό που ήταν πάντα, ένας δημοφιλής ράπερ με στίχο που άγγιζε –και αγγίζει‒ τα λαϊκά στρώματα. Λέει αυτό που θέλεις να ακούσεις, σε αφορά, ταυτίζεσαι και αν είσαι πιτσιρικάς, βρίσκεις έναν τρόπο εκτόνωσης στις συναυλίες του που μαζεύουν ένα ετερόκλητο κοινό από άτομα κάθε ηλικίας και όχι μόνο οπαδούς της ραπ. Δεν είναι «μουσική για μπαχαλάκηδες», όπως με στόμφο τη χαρακτήρισαν κάποιοι, δεν ενθαρρύνει τη βία, δεν χειραγωγεί (τουλάχιστον συνειδητά), δεν κάνει κάτι περισσότερο από αυτό που κάνουν ο Αγγελάκας, ο Παυλίδης, ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου, δηλαδή μουσική την αλήθεια τους, που για ένα μεγάλο μέρος των ακροατών τους είναι και η δική τους αλήθεια.
Δεν καυχήθηκε ποτέ γι’ αυτό που κάνει, δεν μιλάει δημόσια, δεν κάνει καν διάλογο με το κοινό –γιατί τα λέει όλα με τους στίχους του‒, είναι χαμηλών τόνων, προστατεύει την προσωπική του ζωή. Σε αυτήν τη στάση κατά της δημοσιότητας, που δημιουργεί αχλή μυστηρίου γύρω από το όνομά του, οφείλεται εν μέρει αρκετό από το «κύρος» που έχει στα media. Το όνομα ΛΕΞ το τοποθετούν δίπλα στον τίτλο «ποιητής» και ως ποιητής ανυψώνεται και αποκτά διαφορετικό καλλιτεχνικό status από έναν άλλο ράπερ. Κι αυτό που τον χρίζει κυρίως ποιητή είναι ο ελληνικός στίχος, τα κατεβατά αλήθειας που είναι βιωματικά (γιατί «πώς να αποφύγεις την αυτοαναφορικότητα στο βιωματικό; Προσωπικά, λέω ό,τι σκέφτομαι, λέω ό,τι ζω», όπως αναφέρει κι ο ίδιος) αλλά και το δυνατό storytelling.
«Είναι πολύ δύσκολο να υπάρχει χιπ-χοπ στην Ελλάδα με ξένο στίχο» έλεγε πέρσι στη μοναδική συνέντευξη που έχει δώσει, στο «Rolling Stone», σε μια συνομιλία του με τον Παύλο Παυλίδη, (Νοέμβριος 2021, σε συντονισμό του Δημήτρη Κανελλόπουλου). «Παρ’ όλα αυτά, υπάρχουν παιδιά που το προσπαθούν και κάνουν καλή δουλειά. Αλλά το χιπ-χοπ είναι απέραντο. Είναι παντού, πιάνει όλο το φάσμα».
Πώς να πεις τι είναι το ραπ; Αν είναι αλητεία σε εισαγωγικά ή χωρίς; Το χιπ-χοπ, επαναλαμβάνω, είναι μέσο. Και δεν το βάζω σε κουτιά, δεν θα πω αυτό είναι ραπ και το άλλο όχι. Είναι ένα μέσο και το χρησιμοποιεί ο καθένας όπως θέλει. Βιβλίο είναι του Χένρι Μίλερ, βιβλίο είναι και της Λίτσας Πατέρα. Όταν, λοιπόν, κατάλαβα τη δύναμη του μέσου, αποφάσισα να κάνω σόλο.
Η αλήθεια είναι ότι πάντα ο στίχος του ΛΕΞ είχε μεγαλύτερη βαρύτητα από τον ήχο του, ο οποίος, ακόμα και όταν φλερτάρει με το drill και το τραπ, δεν χάνει την τύπου σάουντρακ ατμόσφαιρα «και δεν αποσπά την προσοχή από τον λόγο και το γκρουβ», όπως γράφει ο Σεραφείμ Γιαννακόπουλος (μουσικός των Planet of Zeus κ.ά.) στο βιβλίο Ένα αστέρι από τσιμέντο που κυκλοφόρησε πέρσι και έγινε εκδοτική επιτυχία.
«Εγώ δεν θέλω να είμαι ποιητής», λέει ο ΛΕΞ, «η ποίηση νιώθω ότι φέρει ένα πνευματικό παίδεμα παραπάνω από έναν χιπ-χοπ στίχο. Ναι, ο στίχος είναι δυνατός, ναι, ο στίχος έχει να πει, αλλά στο ραπ έχει μεγάλη σημασία η ερμηνεία, το πάτημα. Είναι πολλές οι παράμετροι. Το ραπ για μένα δεν είναι ιδεολογία, είναι ένα μέσο, όπως η συγγραφή. Δεν παύω, βέβαια, να τηρώ συγκεκριμένους αισθητικούς κώδικες, δεν θα τους καταπατήσω. (…) Δεν το σπάω συνειδητά το ραπ. Δεν είμαι μπίτνικ ποιητής, είμαι ράπερ και μου αρέσει. Πώς όμως να πεις τι είναι το ραπ; Αν είναι αλητεία σε εισαγωγικά ή χωρίς; Το χιπ-χοπ, επαναλαμβάνω, είναι μέσο. Και δεν το βάζω σε κουτιά, δεν θα πω αυτό είναι ραπ και το άλλο όχι. Είναι ένα μέσο και το χρησιμοποιεί ο καθένας όπως θέλει. Βιβλίο είναι του Χένρι Μίλερ, βιβλίο είναι και της Λίτσας Πατέρα. Όταν, λοιπόν, κατάλαβα τη δύναμη του μέσου, αποφάσισα να κάνω σόλο. Ήταν και ο Dof Twogee που έφτιαχνε τη μουσική, δέσαμε. Το χιπ-χοπ πρέπει να είναι και songwriting. Πρέπει το ρεφρέν να το καταλαβαίνω, το synth να το νιώθω, να έχει τη δομή του».
Δεν έχει ανάγκη ο ΛΕΞ από άλλο ένα κείμενο (από τα πολλά που γράφτηκαν από τον Ιούλιο, απίθανα πολλά για έναν άνθρωπο που αγνοούσαν ή περιφρονούσαν μέχρι τότε) που να μιλάει για τους λόγους που είναι σημαντικός. Δεν είναι περισσότερο σημαντικός φέτος απ’ όσο ήταν όταν έφτιαχνε τους «Ταπεινούς και Πεινασμένους» ή το «2XXX».
«Ο αληταράς από τη Σαλούγκα βρέθηκε να είναι μεσσιανική φιγούρα, χωρίς να το ζητήσει. Επειδή ήταν όχι απλά ο μόνος καλλιτέχνης αλλά ο μόνος άνθρωπος που τόλμησε να αρθρώσει αυτές τις κουβέντες που όλοι και όλες θέλαμε να πούμε μέσα από τα δόντια μας, με τις λέξεις που μας σκάλωναν στον λαιμό και στο τέλος γίνονταν ένας αναστεναγμός, ένας λυγμός ή μια χριστοπαναγία προς το πουθενά», έλεγε ο Μήτσος Μαυράκης στην πρώτη ακρόαση του δίσκου του τον Μάιο.
«Μια εσωστρεφής κοινωνία σε αποσύνθεση κοιτάχτηκε επιτέλους στον καθρέφτη που ήταν τα λόγια ενός τύπου που όμως δεν έκρινε και δεν ηθικολογούσε. Απλώς έδειχνε την αλήθεια που υπήρχε εκεί έξω και μας υποχρέωνε όλους να κοιτάξουμε μέσα μας. Και ξαφνικά βρέθηκε ο ΛΕΞ, δίχως ποτέ να το ζητήσει ο ίδιος, στον ρόλο του προφήτη, “ενώ νεκρούς δεν ανασταίνει, δεν είναι ο Χριστός”, να είναι η φωνή του Zeitgeist “με μανάδες εικοσάρηδων να εξαπολύουν το μένος τους…”, αλλά κυριότερα να έχει κληθεί αυτός, μόνος του, να καλύψει την ανυπαρξία των καλλιτεχνών και την ανικανότητα των “διανοουμένων” να μιλήσουν για το σήμερα.
Έσπευσαν όλοι αυτοί οι χίπστερ διανοούμενοι που περιφρονούσαν το χιπ-χοπ, όπως εξάλλου και κάθε λαϊκή τέχνη, να χρίσουν τον ΛΕΞ ένα είδος προφήτη. Πολύ ταιριαστό για μια χώρα που ο εθνικός της ύμνος ήταν γραμμένος από έναν ευγενή αστό ο οποίος φαντασιωνόταν την παλιγγενεσία από το μπαλκόνι του. Ο ΛΕΞ όμως είναι ακόμη στα χαρακώματα, είναι ένας από εμάς και δεν σκοπεύει να εξωραΐσει ό,τι βλέπει από το παράθυρό του. Κι ούτε να βγάλει μια διδακτική μπούρδα που θα τσεκάρει όλα τα λαϊκίστικα κουτάκια για να τον ακούνε οι όψιμοι ακροατές και να νιώθουν πως είναι σε επαφή με την πραγματικότητα».
Το «Μετρό» (μια σαρκαστική αναφορά στο πολύπαθο μετρό της Θεσσαλονίκης) είχε ποικίλα σχόλια και αντιδράσεις από το (τεράστιο) κοινό που τον παρακολουθεί, για κάποιους ήταν το πιο αδύναμο άλμπουμ του, «διαφορετικό», πολύ drill για τα γούστα τους. Οι άνθρωποι που τον ακούνε από παλιά και τον εκτιμούν διαχρονικά βρήκαν σε αυτό τα προτερήματα που έχουν όλα τα άλμπουμ του. Κι είναι ένα άλμπουμ στο οποίο επιστρέφεις ξανά και ξανά.
Ο ΛΕΞ δεν είναι προβλέψιμος, ποτέ δεν ήταν, από τον τρόπο που εμφανίζει ξαφνικά τα άλμπουμ του εκεί που κανείς δεν τα περιμένει μέχρι τις συνεργασίες του (στο «Μετρό», πέρα από τον σταθερό συνεργάτη του Dof Twogee, τον βοηθούν στον ήχο ο Solid, ο Night Grind, ο Beats Pliz, Ortiz και ο Dennis Green των ATH Kids). Και για άλλη μια φορά τίποτα στο άλμπουμ δεν είναι τυχαίο, τίποτα δεν είναι αδούλευτο και τίποτα δεν είναι άχρηστο.
Το «Μετρό» είναι κάτι σημαντικότερο από ένα σπουδαίο έργο τέχνης. «Ποιος δίνει μία για την τέχνη, αφού είπαμε “ο πόνος των φτωχών γίνεται τέχνη των αστών”. Το “Μετρό” είναι η αλήθεια όπως τη ζει ο ΛΕΞ. Είναι μια κατάθεση ψυχής από έναν ράπερ που δεν έχει ψευδαισθήσεις μεγαλείου και δεν τον ενδιαφέρει να παραδώσει κάτι σπουδαίο, θέλει απλώς να μιλήσει γι’ αυτό που ζει ο ίδιος. Το άλμπουμ είναι όσο πιο λιτό γίνεται. Εννέα κομμάτια, κανένα από αυτά δεν φτάνει καν τα τέσσερα λεπτά.
Eμείς όλοι περιμέναμε από τον ΛΕΞ να είναι ο υποστηρικτικός αδελφούλης, η πατρική φιγούρα, η τρυφερή φωνή της εν υπνώσει συνείδησής μας. Όσο εμείς τον κοιτούσαμε, αυτός, πιο ταπεινός από ποτέ και ακόμη πεινασμένος, πήρε το δάχτυλό του και μας έδειξε τη ζωή του. Και μας μίλησε για το πώς προσπαθεί να ζει άνετα δίχως την ντροπή που προκαλεί το ένστικτο του επιζήσαντα. Μας έδειξε τη γειτονιά του και τους δρόμους που ποτέ δεν ξεχνάνε. Μοιράστηκε τη δική του αλήθεια κι έφτυσε τις ρίμες σε σαλονικιώτικο drill. Τον αυθεντικό ήχο της γειτονιάς του.
Το να εξασφαλίσετε να έχετε φρέσκα μυρωδικά στο σπίτι σας δεν είναι δύσκολο. Υπάρχουν πολλά φυτά που βγάζουν ρίζες μόλις μπουν στο νερό και σύντομα δίνουν νέα φύλλα.
Δείτε 8 καλά φυτά για να έχετε πάντα στο σπίτι ατελείωτο απόθεμα βιταμινών.
Το να έχει κανείς φρέσκα μυρωδικά στην κουζίνα δεν είναι δύσκολο. Υπάρχουν πολλά λαχανικά που βγάζουν ρίζες μόλις τα βάλετε στο νερό και σε μικρό χρονικό διάστημα σας δίνουν νέα φύλλα. Εδώ θα δείτε οκτώ από από τα καλύτερα μυρωδάτα φυτά που μπορείτε να καλλιεργείστε στο σπίτι σας και να τα διατηρείτε συνεχώς. Θα έχετε συνεχώς φρέσκες βιταμίνες.
Φρέσκα Κρεμμυδάκια
Θα αρχίσουν να μεγαλώνουν μόλις βυθίσετε τις ρίζες τους σε νερό. Απλά θυμηθείτε ότι εκεί που θα το έχετε πρέπει να έχει καλό φωτισμό.
Σκόρδα
Το σκόρδο βγάζει ρίζες γρήγορα και αναπτύσσεται εντυπωσιακά εάν το αφήσετε σε νερό. Οι βλαστοί του έχουν μια λεπτή γεύση και είναι ένα τέλειο συμπλήρωμα για σάλτσες ή σαλάτες.
Κινέζικο λάχανο
Βυθίστε τις ρίζες του φυτού στο νερό και αφήστε το σε δωμάτιο με καλό φωτισμό για 1-2 εβδομάδες. Μετά μπορείτε να το βάλετε σε γλάστρα. Θα αναπτυχθεί σε κανονικό λάχανο.
Καρότο
Εάν κόψετε το επάνω μέρος του καρότου και το αφήσετε στο νερό, θα αρχίσει να βγάζει βλαστούς και να μεγαλώνει ξανά.
Βασιλικός
Όταν φτάσουν 3-4 εκατοστά σε μήκος, βάλτε τα μικρά βλαστάρια σε ποτήρι με νερό και αφήστε τα στον ήλιο. Όταν γίνουν διπλάσια σε μήκος, φυτέψτε τα στον κήπο. Σύντομα θα έχετε υγιή και ανεπτυγμένα φυτά.
Σέλινο
Κόψτε την βάση από το φυτό και βάλτε το σε ποτήρι με χλιαρό νερό. Αφήστε το στον ήλιο. Θα αρχίσει να βγάζει φύλλα στο κέντρο.Τότε μπορείτε να το φυτέψτε στο έδαφος.
Μαρούλι
Το μαρούλι θα αρχίσει πάλι να φυτρώνει αν το βυθίσετε τουλάχιστον το μισό στο νερό για μερικές ημέρες. Θα βγουν νέα φύλλα και τότε μπορείτε να το φυτέψτε στον κήπο.
Κόλιανδρο
Θα αρχίσει να μεγαλώνει υπέροχα αν το βάλετε στο νερό. Μετά φυτέψτε το ξανά και ετοιμαστείτε να απολαύσετε το υπέροχο άρωμά του.
Δύο κορίτσια κατηγορούνται ότι σε ηλικία 13 ετών δολοφόνησαν βάναυσα με τσεκούρι μια 93χρονη και μάλιστα τη χτύπησαν τόσο άσχημα, που δεν μπορούσε να την αναγνωρίσει ο γιος της.
Το έγκλημα έγινε πέρυσι στο Κάνσας, αλλά η υπόθεση επανήλθε στο προσκήνιο, καθώς αναμένεται να ξεκινήσει η δίκη. Δύο εβδομάδες πριν γίνει 94 ετών η Joanne Johnson, δύο ανήλικες μπήκαν στο σπίτι της. Κρατώντας ένα τσεκούρι τη χτύπησαν βάναυσα σε όλο το σώμα, ειδικά στο κεφάλι.
«Το σπίτι ήταν γεμάτο αίμα, έμοιαζε απίστευτο… Ήταν κυριολεκτικά αγνώριστη από τα χτυπήματα. Την αναγνώρισα μόνο από τα παπούτσια που φορούσε», είπε ο γιος της, Tim, σύμφωνα με δημοσίευμα του toofab.com.
Μέχρι στιγμής, οι αρχές δεν έχουν αποκαλύψει το κίνητρο του εγκλήματος, όπως και τα στοιχεία των κοριτσιών, καθώς είναι ανήλικες.
Grisly Details Revealed In Murder of 93-Year-Old Woman Allegedly Killed by Two 14-Year-Old Girls https://t.co/APwNLXJsYf via @Toofab
Ο πατέρας ενός εκ των δύο εφήβων, μιλώντας σε τοπικό σταθμό, ισχυρίστηκε πως οι ανήλικες είναι αθώες και ότι ευθύνεται ένας άγνωστος άνδρας.
«Η κόρη μου και η φίλη της περπατούσαν σε ένα πάρκο την ημέρα της δολοφονίας, όταν ένας λευκός άνδρας πλησίασε και τις ανάγκασε να πάνε στο σπίτι της Johnson… Ο άνδρας άρπαξε ένα σκουριασμένο τσεκούρι από το γκαράζ και χτύπησε την γυναίκα μέχρι θανάτου», είπε ο πατέρας.
Έπειτα, πρόσθεσε πως η κόρη του κρατούσε τα χέρια της πάνω από τα αυτιά της φίλης της για να μην μπορεί να ακούσει τι συνέβαινε και ότι ο άνδρας είχε πει στα κορίτσια ότι θα σκότωνε τις ίδιες και τις οικογένειές τους αν έλεγαν σε κανέναν τι συνέβη.
Με βάση το δημοσίευμα, η συγκεκριμένη θέση παρουσιάστηκε και στις αρχές, αλλά δεν έπεισε, με αποτέλεσμα οι ανήλικες να περιμένουν να περάσουν από δίκη για τη δολοφονία της ηλικιωμένης.
Παρότι δεν υπάρχει λόγος να κρατάμε χρονόμετρο την ώρα του σεξ ,ωστόσο ίσως να έχουμε αναρωτηθεί πόσο πρέπει να διαρκεί η σεξουαλική πράξη για να είναι ικανοποιητική.
Ο ιδρυτής της Ευρωπαϊκής Εταιρείας Σεξουαλικής Ιατρικής, δρ Δημήτρης Χατζηχρήστου, καθηγητής Ουρολογίας- Ανδρολογίας ΑΠΘ και η δρ Εύη Κυράνα Ψυχολόγος-Σεξολόγος καταρρίπτουν το μύθο που θέλει το σεξ να διαρκεί τουλάχιστον μισή ώρα!
Η ΑΛΗΘΕΙΑ
Πολλοί άντρες ανησυχούν για τη διάρκεια της σεξουαλικής επαφής. Συχνά, έχουν στο μυαλό τους μη ρεαλιστικές προσδοκίες, που δημιουργούν συνεχές άγχος κατά την επαφή.
Πολλές μελέτες έχουν καταγράψει τον χρόνο εκσπερμάτισης αντρών με ή χωρίς πρόβλημα. Τρεις από αυτές δημοσιεύτηκαν στο «Journal of Sexual Μedicine»: η πρώτη έγινε σε 4 ευρωπαϊκές χώρες και έδειξε πως ο μέσος χρόνος εκσπερμάτισης των αντρών είναι 5,4 λεπτά.
Η δεύτερη στις Η.Π.Α., έδειξε σε δείγμα 1.500 αντρών πως ο μέσος χρόνος διάρκειας των αντρών με πρόωρη εκσπερμάτιση ήταν 1,8 λεπτά και των αντρών χωρίς πρόβλημα 7,3 λεπτά. Ωστόσο, υπήρχαν άνθρωποι που μπορούσαν να έχουν διάρκεια έως και 25 λεπτά, αλλά ισχυρίζονταν πως είχαν πρόωρη εκσπερμάτιση!
Στην τρίτη μελέτη που περιελάμβανε μόνο άντρες με πρόωρη εκσπερμάτιση, καταγράφηκε πως το 90% εκσπερμάτιζε σε λιγότερο από 1 λεπτό.
Η πιο κλασική ερώτηση που μου κάνουν οι άνθρωποι, όταν μαθαίνουν τι δουλειά κάνω, είναι αν έχω πάθει ποτέ δηλητηρίαση από χόρτα.
Ευτυχώς, τα χόρτα που μπορούν να σε στείλουν στο νοσοκομείο ή και στον άλλο κόσμο είναι πολύ λίγα στη χώρα μας.
Η γνώση σε κάθε περίπτωση είναι χρήσιμη, αν θέλουμε να μαζεύουμε χόρτα με ασφάλεια.
Ας δούμε μερικά από τα πιο συνηθισμένα τοξικά χόρτα που μπορούμε να συναντήσουμε:
1. Το φιδόχορτο ή δρακοντιά (Arum italicum)
Η δρακοντιά είναι ένα πολυετές ποώδες φυτό των εύκρατων περιοχών. Φυτρώνει σε χωράφια, χαντάκια και άκρες δρόμων σε χαμηλό υψόμετρο. Αν και ύστερα από κατάλληλη επεξεργασία έχει φαρμακευτικές ιδιότητες, η κατανάλωσή του ως έχει προκαλεί οίδημα γλώσσας, εμετούς, σπασμούς, διαστολή κόρης και αναισθησία. Τα φύλλα του ερεθίζουν το δέρμα, ενώ επίσης περιέχει ένα δηλητήριο χημικώς ασταθές, την αροίνη, η οποία είναι ερεθιστική για το δέρμα.
Ήδη από τον 17ο αι., οι γυναίκες παρασκεύαζαν από τις ρίζες της δρακοντιάς ένα απόσταγμα που χρησιμοποιούσαν ως καλλυντικό προσώπου, για ανανέωση του γερασμένου δέρματος.
2. Ο φλόμος («Με φλόμωσες» που λέμε!)
Οι παλιοί κάτοικοι του χωριού μου συνήθιζαν να ψαρεύουν στο ποτάμι χρησιμοποιώντας το γάλα του φλόμου. Είναι τόσο τοξικό που τα ψάρια κολυμπούσαν πανικόβλητα προς την επιφάνεια, όπου ο επίδοξος ψαράς παραμόνευε με την απόχη του. Αν τύχει και το γάλα του φλόμου έρθει σε επαφή με τη γλώσσα σας, θα καίγεστε για 2-3 μέρες και θα χάσετε την αίσθηση της γεύσης. Πολύ καλή λύση αν θέλετε να παρευρίσκεστε σε γεύματα με κακό φαγητό! Αν φτάσει και στο στομάχι σας, τότε η επίσκεψη στα εξωτερικά ιατρεία είναι αναπόφευκτη.
3. Το κώνειο (Conium maculatum L)
Το φυτό που έστειλε στον Άδη τον μέγα φιλόσοφο Σωκράτη είναι σχεδόν παντού. Μοιάζει αρκετά με το αγριοκάροτο, αλλά είναι λιγότερο «χνουδωτό» και ο κορμός του έχει μαύρα στίγματα. Θέλει αρκετή προσοχή, γιατί είναι πολύ διαδεδομένο στην Ελλάδα και στην όψη μοιάζει με πολλά βρώσιμα χόρτα.
Περιέχει ουσίες, οι οποίες δεν έχουν ακόμα προσδιοριστεί, που μπορεί να προκαλέσουν παροδική μείωση στη αντίληψή μας. Εξ ου και ο χαρακτηρισμός «βλίτο» για κάποιους ανθρώπους. Επίσης, ο χαρακτηρισμός «δεν τρώω κουτόχορτο» , στο βλίτο αναφέρεται.
4. Το διαβολόχορτο (Datura)
Το διαβολόχορτο χρησιμοποιείται συχνά από θανάσιμες πεθερές που θέλουν να θανατώσουν τους γαμπρούς τους με μια χορτόπιτα. Το βρίσκουμε το καλοκαίρι να φυτρώνει σε καλλιεργήσιμα χωράφια ανάμεσα σε βλίτα, κολοκυθάκια, μπάμιες και άλλα κηπευτικά.
Ο μύθος ότι μοιάζει με βλίτο αναπαράγεται από τις πεθερές που θέλουν να καλύψουν τα φονικά τους ένστικτα. Ακόμα και αν δεν το ξεχωρίσεις από τα φύλλα του, το χαρακτηριστικό «καστανάκι» που κυοφορεί το επίσης ευδιάκριτο λουλούδι του κάνει μπαμ.
Το επιστημονικό του όνομα (“Εκβάλλιον το ελατήριον”), το φυτό το πήρε επειδή όταν κάποιος αγγίξει τους καρπούς, αυτοί εκτοξεύονται παντού. Ωραίο παιχνίδι!
5. Η πικραγγουριά (Ecballium elaterium)
Η πικραγγουριά μοιάζει λίγο με μικρή πεπονιά και τη συναντάμε τόσο σε καλλιεργήσιμα χωράφια όσο και στο βουνό. Η κατανάλωσή της σε μικρές ποσότητες αρχικά θα σας φέρει σε μια κατάσταση χαλάρωσης. Αν το παρακάνετε, όμως, θα ακολουθήσει λιποθυμία και θα χρειαστείτε πλύση στομάχου.
Τα σπόρια της κρύβονται σε ένα χαρακτηριστικό στρογγυλό μπαλάκι που μοιάζει με λάμπα και κάνει την πικραγγουριά ευδιάκριτη από τα 500 μ. μακριά. Δεν το καταναλώνουμε σε καμία περίπτωση!
Τέλος, πρέπει να σημειώσουμε ότι στην αρχαία Ελλάδα τα παραπάνω φυτά μπορούσαν με την ανάλογη επεξεργασία να μετατραπούν σε ελιξίρια που θεράπευαν δεκάδες ασθένειες, γεγονός που επιβεβαιώνει και την παροιμία «από το αγκάθι βγαίνει ρόδο». Αφήνουμε, όμως, αυτές τις δουλειές στους ειδικούς και απολαμβάνουμε τα υπόλοιπα εκατοντάδες βρώσιμα χόρτα που μας χαρίζει η ελληνική γη.
Το αποκαλούν «κρέας του φτωχού», επειδή οι παλαιότεροι το έτρωγαν λόγω της υψηλής περιεκτικότητας των καρπών του σε πρωτεΐνη -φτάνει μέχρι και 44%- ενώ σήμερα το λούπινο (περί ου ο λόγος) έρχεται να δώσει λύση στα αυξημένα έξοδα των κτηνοτρόφων σε ζωοτροφές.
Το λούπινο αποτελεί μια πολλά υποσχόμενη καλλιέργεια κτηνοτροφικού ψυχανθούς για την ελληνική ύπαιθρο και την ελληνική κτηνοτροφία, συγκαταλέγεται στις εύκολες καλλιέργειες με χαμηλό κόστος παραγωγής, ενώ αποτελεί και μια κερδοφόρα καλλιέργεια για τον παραγωγό, όπως εξήγησε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο γεωπόνος-συγγραφέας, Κάσσανδρος Γάτσιος.
Μπορεί, σήμερα, να είναι ελάχιστα τα στρέμματα που καλλιεργούνται στη χώρα μας, αλλά η οικονομική κρίση, σε συνδυασμό με τα προωθούμενα μέτρα στον αγροτικό χώρο, αυξάνουν την ανάγκη για μείωση του κόστους παραγωγής και την καλλιέργεια προϊόντων που θα απορροφηθούν άμεσα στην εσωτερική αγορά.
“Οι δυνατότητες του πρωτογενούς τομέα είναι τεράστιες” επανέλαβε ο κ. Γάτσιος, προσθέτοντας ωστόσο ότι “ο μικρός γεωργικός κλήρος στη χώρα μας, η έλλειψη στρατηγικού σχεδιασμού σε βάθος 10ετίας τουλάχιστον, αλλά και ισχυρών ομάδων παραγωγών, όπως και η μη επαρκής λειτουργία υπηρεσιών σε επίπεδο πολιτείας, που θα μπορούσαν να πιάσουν από το χέρι τον αγρότη και να τον καθοδηγήσουν, φρενάρουν σημαντικά τον κλάδο”.
Καθαρό εισόδημα 400 ευρώ/στρέμμα και …αποδόσεις
Το λούπινο είναι ένα φυτό γνωστό από την αρχαιότητα, που επανέρχεται και πάλι δυναμικά στο διατροφικό προσκήνιο, και η καλλιέργειά του κερδίζει έδαφος πανευρωπαϊκά. Από τον καρπό του μπορεί να παραχθεί αλεύρι αλλά και λάδι, ενώ πολλές είναι και οι θεραπευτικές του ιδιότητες.
Το φυτό είναι γνωστό εδώ και 3.000 χρόνια στην περιοχή της Μεσογείου. Στην Ελλάδα θεωρείται κυρίως κτηνοτροφικό φυτό και πολύ ευτελές και φτωχικό φαγητό, το οποίο εγκαταλείφθηκε με την πάροδο των χρόνων και αντικαταστάθηκε από την εισαγόμενη σόγια, η οποία στο μεγαλύτερο ποσοστό της είναι μεταλλαγμένη.
Η ζήτηση για λούπινο αυξάνεται, κυρίως στην Ευρώπη, και η καλλιέργειά του μπορεί να αποφέρει ένα σημαντικό εισόδημα και συγκεκριμένα ακαθάριστο ετήσιο εισόδημα ύψους 300-500 ευρώ/στρέμμα, με το καθαρό εισόδημα να υπολογίζεται σε 200-400 ευρώ/στρέμμα.
Η παραγωγή του λούπινου εξαρτάται από την ποικιλία, τις εδαφοκλιματικές συνθήκες, την εποχή σποράς, την πυκνότητα φύτευσης κ.λπ. Η όψιμη φθινοπωρινή σπορά, όπως επίσης και η έλλειψη εδαφικής υγρασίας από την άνθιση και μετά, επηρεάζουν αρνητικά τις αποδόσεις.
Οι ποικιλίες του λευκού λούπινου αποδίδουν από 240 έως και 450 κιλά/στρέμμα, με τις αποδόσεις της ποικιλίςας Multitalia για τα ελληνικά δεδομένα να κυμαίνονται από 130 μέχρι και 300 κιλά.στρέμμα, ανάλογα τις εδαφοκλιματικές συνθήκες.
Το λούπινο είναι ένα ποώδες φυτό, ετήσιο, ορθόκλαδο. Έχει ριζικό σύστημα που αναπτύσσει διακλαδώσεις και μία κεντρική κατακόρυφη ρίζα. Τα φύλλα των λούπινων είναι σύνθετα παλαμοειδή, τα δε φυλλάριά τους εκπτύσσονται κυκλικά γύρω από την άκρη του μίσχου. Τα άνθη του μπορεί να έχουν λευκό, κίτρινο, κυανό, μαργαριτώδες χρώμα και εκπτύσσονται επάκρια σε βότρεις. Τα άνθη του φέρουν τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα των ανθέων των ψυχανθών. Τα λούπινα είναι φυτά αυτογόνιμα, αλλά μπορούν να σταυρογονιμοποιηθούν, με τη βοήθεια των εντόμων.
Οι “γλυκές” και “ημίγλυκες” ποικιλίες λούπινου καλλιεργούνται σε Αυστραλία, Γαλλία, Πολωνία και τη Χιλή σαν βασική πηγή πρωτεΐνης στις ζωοτροφές, καθώς ο καρπός περιέχει μέχρι και 44% πρωτεΐνη ανάλογα με το είδος, την ποικιλία και τις εδαφοκλιματικές συνθήκες.
Στην Ελλάδα, παλαιότερα, καλλιεργούνταν κυρίως το λευκό, ντόπιο, πικρό λούπινο όπου ύστερα από την κατάλληλη αποπίκρινση καταναλωνόταν από ανθρώπους και ζώα. Η καλλιέργεια, όπως εξήγησε ο κ. Γάτσιος, γινόταν κυρίως σε Πελοπόννησο, Κρήτη και Αιτωλοακαρνανία.
Σήμερα, η καλλιέργειά του επανέρχεται με εισαγόμενες (κυρίως από Ιταλία) και λιγότερο πικρές ποικιλίες ιδιαίτερα στη Βόρεια Ελλάδα.
Εύκολη καλλιέργεια με χαμηλό κόστος
“Το λούπινο είναι εύκολη καλλιέργεια χαμηλού κόστους, με τέτοια περιεκτικότητα σε πρωτεΐνη που μπορεί επάξια να αντικαταστήσει τη σόγια στο σιτηρέσιο των ζώων και να εξασφαλίσει αυτάρκεια στην ελληνική κτηνοτροφία” είπε ο κ. Γάτσιος.
Το χαρακτηριστικό των λούπινων είναι ότι είναι ευαίσθητα στην υψηλή περιεκτικότητα του εδάφους σε ασβέστιο. Σε εδάφη με περιεκτικότητα σε ασβέστιο μεγαλύτερη του 5%, η καλλιέργειά τους είναι προβληματική. Τα εδάφη που είναι κατάλληλα είναι αυτά που έχουν ρΗ 5-7.
Τα λούπινα δεν απαιτούν πολύ γόνιμα εδάφη, αλλά μπορούν να καλλιεργηθούν σε φτωχά, αμμώδη. Τις καλύτερες αποδόσεις τις δίνουν σε αμμοπηλώδη εδάφη.
Σε περιοχές που καλλιεργούνται για πρώτη φορά τα λούπινα, θα πρέπει να γίνεται ο εμβολιασμός του εδάφους με τα κατάλληλα αζωτοβακτήρια, ώστε τα φυτά να προσλαμβάνουν τις απαραίτητες ποσότητες αζώτου που έχουν ανάγκη.
Για την καλλιέργειά τους ακολουθείται η εξής διαδικασία: γίνεται η ίδια κατεργασία του εδάφους που γίνεται και για τα άλλα ετήσια φυτά, δηλαδή ένα όργωμα και ένα φρεζάρισμα. Στη συνέχεια γίνεται η σπορά του σπόρου και μία ελαφρά επικάλυψη του σπόρου με μία σβάρνα. Η λίπανση που απαιτείται στην καλλιέργεια των λούπινων, επειδή είναι φυτά που ανήκουν στα ψυχανθή, αφορά τη λίπανση με φωσφόρο και κάλιο, επειδή το φυτό αυτό έχει μεγάλες ανάγκες στα στοιχεία αυτά.
Επειδή όμως το ριζικό του σύστημα είναι εκτεταμένο, μπορεί να προμηθεύεται τον φωσφόρο και το κάλιο από βαθύτερα σημεία του εδάφους, με αποτέλεσμα η λίπανσή του με λιπάσματα να γίνεται με μέτριες ποσότητες φωσφόρου και καλίου. Γενικά θα πρέπει να αποφεύγονται τα λιπάσματα που περιέχουν ασβέστιο. Τα λούπινα είναι επίσης ευαίσθητα στην έλλειψη μαγγανίου.
Η πικράδα του καρπού οφείλεται σε ορισμένες αλκαλοειδείς ουσίες, οι οποίες είναι τοξικές για τον άνθρωπο και τα ζώα και για αυτό συνιστάται ξεπίκρισμα πριν τη χρήση. Παλαιότερα, ξεπίκριζαν το λούπινο με εμβάπτιση στη θάλασσα ή με καβούρδισμα. Ο καρπός του λούπινου αποτελεί επίσης πλούσια πηγή ασβεστίου, σιδήρου, μαγνησίου και φωσφόρου.
Ιστορικά στοιχεία
Σύμφωνα με εκτιμήσεις, η καλλιέργεια του λούπινου στην αρχαιότητα ξεκίνησε από την Αίγυπτο (Zoukovsky 1923). Όμως πιθανότερο είναι το λευκό λούπινο να καλλιεργήθηκε στην αρχαία Ελλάδα (Kurlovich, 2002), όπου υπάρχουν οι περισσότερες ποικιλίες του φυτού σε άγρια μορφή μέχρι σήμερα. Ένα άλλο είδος λευκού λούπινου που αυτοφύεται στη Βαλκανική χερσόνησο είναι το ssp. termis (Θέρμος ο ήμερος).
Οι αρχαίοι χρησιμοποιούσαν τα λούπινα ως τροφή όπως γίνεται ακόμη και σήμερα σε διάφορες χώρες. Ο Θεόφραστος ονόμασε το βότανο θέρμος. Ο Διοσκουρίδης το αποκαλούσε θέρμος ο ήμερος και ξεχώριζε δύο είδη λούπινα. Το γλυκό και το πικρό στα οποία απέδιδε θρεπτικές ιδιότητες.
Οι ωχροκίτρινοι καρποί σύμφωνα με τον Λουκιανό, ήταν απαραίτητο μέρος των δείπνων της Εκάτης, της θεάς “των νυκτίων φαντασμάτων”, ενώ ταυτόχρονα αποτέλεσαν και την ειδική τροφή των επισκεπτών του Νεκρομαντείου του Αχέρωνα, σαν προετοιμασία για την επικοινωνία τους με τους νεκρούς.
Τα σπέρματά τους ήταν ακόμη γνωστή τροφή των Κυνικών Φιλοσόφων και δίνοντας ως τράγημα (επιδόρπια) στα συμπόσια. Ο Φλωρεντίνος αναφέρει ότι είναι ωφέλιμα γιατί περιέχουν άζωτο και καθιστούν τα χωράφια γόνιμα. Και αυτό είναι σωστό, γιατί το λούπινο τραβά άζωτο από την ατμόσφαιρα το οποία χρησιμοποιεί αλλά και αποθηκεύει στις ρίζες του.
Εδώ και χιλιάδες χρόνια το βότανο έχει χρησιμοποιηθεί εσωτερικώς χωρίς να αφαιρεθεί η πικρότητά του ως ελμινθοκτόνο. Το άλευρό τους χρησιμοποιήθηκε σαν διαλυτικό, μαλακτικό και καταπραϋντικό, σε τοπικά καταπλάσματα. Το αφέψημα τους χρησιμοποιήθηκε σε καταπλάσματα, πλύσεις, πυριάματα (θερμικά επιθέματα).
Χρησιμοποιήθηκε με μεγάλη επιτυχία κατά χρόνιων δερματικών παθήσεων όπως εκζέματα , λειχήνες κ.α. Τα καβούρδιζαν όπως τον καφέ και τα έπιναν με νερό γιατί πίστευαν ότι θεράπευαν στομαχικά και αρθριτικά νοσήματα. Επίσης τα έπαιρναν για προβλήματα λευκωματουρίας και διαβήτη.
Στα Χανιά λούπινα φύονται πολλά στην περιοχή του Αποκόρωνα. Παλαιότερα τα θεωρούσαν πολύ καλό μεζέ για τη ρακί. Τους καρπούς τους αποκαλούσαν στη Δυτική Κρήτη λιμπίνους, στην κεντρική Κρήτη λουμπούνους ή λουμπούνια.
Τα λούπινα βέβαια είναι πικρά και η διαδικασία για το ξεπίκρισμα τους ήταν απαραίτητη. Αυτό γινόταν ως εξής. Τα έβαζαν από βραδύς στο νερό και φούσκωναν. Το πρωί τα ζεμάτιζαν σε μεγάλες χύτρες 2 με 3 φορές. Τα άφηναν να κρυώσουν και μετά τα έβαζαν σε κρύο νερό που το άλλαζαν μέχρι και τρεις φορές την ημέρα για μία βδομάδα τουλάχιστον.
Στην περιοχή της Μεσσαράς φυτρώνουν και αγριολουμπούνια τα οποία δεν τρώγονται ούτε από τα ζώα. Στην Κρήτη απέδιδαν στα λούπινα ιδιότητες ελμινθοκτόνες και αντιδιαβητικές. Παλαιότερα κατά την περίοδο των δύο πολέμων καβουρδισμένα με σιτάρι ή κριθάρι αντικατέστησαν τον καφέ όταν υπήρχε έλλειψη.
![lupins-lake-tekapo-6[6]](https://www.tilestwra.com/wp-content/uploads/2015/11/1c8b98d9b708097dd5abd7d436bcfa3c.jpg "Το «κρέας του φτωχού»: Η καλλιέργειά του δίνει 400 εupώ το στρέμμα - Τι είναι ο καρπός αυτός 34")
