Μια μητέρα εξηγεί γιατί δεν πρέπει να μαθαίνουμε τα παιδιά μας να μοιράζονται τα πράγματα τους.

20 Αυγούστου, 2015 1:17 ΠΜ
More videos

Αρχικά θα σχηματίσετε την εντύπωση ότι αυτή η μητέρα είναι παράλογη. Όταν διαβάσετε το σκεπτικό της όμως, ίσως και να αλλάξετε γνώμη..

“Υπάρχει ένας κανόνας για όλα τα κοινόχρηστα αντικείμενα στο νηπιαγωγείο που πηγαίνω τον γιο μου. Είναι ένας κανόνας που όλα τα παιδάκια πρέπει να μάθουν να τον σέβονται και να τον τηρούν.

Ο κανόνας λέει ότι αν ένα παιδί πάρει ένα παιχνίδι στα χέρια του, μπορεί να το κρατήσει όσο εκείνο θέλει. Αν στο μεταξύ κάποιο άλλο παιδί θέλει να παίξει με το ίδιο παιχνίδι, θα πρέπει να περιμένει μέχρι να το βαρεθεί το πρώτο παιδί και να το αφήσει κάτω. Αυτός ο κανόνας ισχύει ακόμη και όταν το παιδί που πρόλαβε και πήρε το παιχνίδι, θελήσει να πάει στην τουαλέτα ή να φάει κάτι. Η νηπιαγωγός είναι υποχρεωμένη να πάρει το παιχνίδι, να του το φυλάξει και όταν επιστρέψει, να του ξαναδώσει. Φυσικά λέγοντας παιχνίδι, δεν εννοώ μόνο τα αυτοκινητάκια και τα Playmobil. Το ίδιο συμβαίνει με οτιδήποτε υπάρχει στην αυλή ή μέσα στο κτίριο και με το οποίο μπορεί να παίξει ένα παιδί. Οι κούνιες για παράδειγμα.

Η αλήθεια είναι ότι στην αρχή της σχολικής χρονιάς δεν είχα δώσει πολύ μεγάλη σημασία σε αυτόν τον κανόνα. Προσπαθούσα όμως από το σπίτι να μάθω τον γιο μου να τον ακολουθεί πιστά, γιατί απλά.. έπρεπε. Ήταν ο κανονισμός του σχολείου και ήθελα να μάθω το παιδί μου να σέβεται από μικρό τους νόμους και τους κανόνες.

Ούτως ή άλλως δεν έμοιαζε και τόσο σημαντικό για μένα. Μάλλον αδιάφορο θα έλεγα.

Τα παιδιά, μαζί και ο γιος μου, δεν άργησαν να αφομοιώσουν αυτόν τον κανόνα. Δυο με τρεις εβδομάδες μετά, τα παιδιά όταν ήθελαν κάτι, περίμεναν μέχρι να έρθει η σειρά τους για να το πάρουν. Στα ανυπόμονα παιδιά υπήρχε η νηπιαγωγός τους που τους υπενθύμιζε: “Θα το πάρεις αλλά μόλις η Μαρία τελειώσει με αυτό”.

Οι σχολικοί μήνες πέρασαν και εγώ κάπου ξέχασα τον παράξενο κανόνα του νηπιαγωγείου του γιου μου.

Το τελευταίο διάστημα όμως, βρέθηκα μπροστά σε δυο περιστατικά που μου τον ξαναθύμισαν. Για την ακρίβεια, με οδήγησαν να συνειδητοποιήσω πόσο δίκαιος και σωστός είναι.

Το πρώτο περιστατικό συνέβη όταν κάποια μέρα πήγαμε με τον γιο μου στο πάρκο. Ο γιος μου είχε πάρει μαζί του από το σπίτι και το μικρό πλαστικό αυτοκινητάκι του για να παίξει. Ένα άλλο παιδί, λίγο μεγαλύτερο, ήθελε να παίξει και αυτό με το αυτοκίνητο και απαίτησε από τον γιο μου να του το δώσει. Φυσικά ακολούθησε μια μικρή συμπλοκή την οποία διακόψαμε εγώ και η μητέρα του μεγαλύτερου αγοριού.

Φεύγοντας μακριά η μητέρα με το άλλο παιδί, άκουσα να του λέει δυνατά, προφανώς για να την ακούσω:  “Φαντάζομαι ότι η μητέρα του δεν του έχει διδάξει ότι πρέπει να μοιράζεται”. Με την λογική της δεν είχε καμία σημασία το ότι το αυτοκινητάκι δεν ανήκε στον γιο της αλλά σε κάποιο άλλο άγνωστο παιδί.

Το δεύτερο περιστατικό μου συνέβη ένα πρωί στον παιδότοπο ενός πολυκαταστήματος. Ήταν Παρασκευή και η αίθουσα ήταν γεμάτη με παιδιά που  έτρεχαν δεξιά και αριστερά μέσα στα πλαστικά αυτοκινητάκια τους, έπαιζαν με τεράστιες μπάλες και σκαρφάλωναν σε ένα τεράστιο πλαστικό κάστρο.

Υπήρχε ένα πλαστικό κόκκινο αυτοκίνητο, που ο γιος μου το λάτρευε. Την προηγούμενη φορά που τον είχα φέρει το οδηγούσε γύρω γύρω για μια ολόκληρη ώρα και όταν του είπα ότι πρέπει να φύγουμε το άφησε με βαριά καρδιά.

Εκείνη τη μέρα την ώρα που φτάσαμε το αυτοκινητάκι το οδηγούσε κάποιο άλλο παιδί. Ο γιος μου όμως, έκατσε μόνος του και περίμενε πάνω από μισή ώρα υπομονετικά να τελειώσει το άλλο παιδί με το παιχνίδι για να το πάρει εκείνος.

Ακολουθήστε μας στο facebook: